Փորձագետ Գաբրիել Բագրատունին Ej էլեկտրոնային ամսագրի (ejournanal.am) իր բլոգում գրում է.
Կարծես թե մտնում ենք նախընտրական փուլ: Եվ կարծես թե հայոց հասարակության մոտ այդ ընտրությունները հետաքրքրություն առաջացնել չեն կարող: Հասարակությունը հո՞ գիտի, որ մեր քաղաքական գործիչներն անընդհատ խաբում են ու որևէ նոր բան չեն կարող անել: Եվ խաբում են այնպես, որ արդեն նախօրոք գիտես` ով, երբ և ինչ կասի:
Վաղուց հայտնի է, որ Հայաստանում հասարակությունը չի վերահսկում ընտրության արդյունքներն` ինչ էլ ընդդիմությունը չանի: Ինչ տարբերակ էլ չառաջարկվի, և ինչքան էլ այն ընդունելի լինի, պետք է ընդունել նաև, որ ընդդիմության բոլոր առաջարկները գործնական առումով անիմաստ են: Ուստի, պետք է հանգստանալ, անպտուղ հաշվարկներ չանել, այլ անել, ինչը սիրտն է ուզում: Այդպես ավելի հաճելի է, թեկուզ և ոչ օգտակար:
Կարելի է, օրինակ, ընդհանրապես չգնալ ընտրությունների և արհամարհել դրանք: Արհամարհանքը նման է ապահարզանի հայտի` իշխանության և նրան համարժեք ընդդիմության հետ: Այն դաշտում, որտեղ նրանք են, որևէ բարի բերք չի լինելու: Մենք` նորմալ մարդիկ, այնտեղ անելիք չունենք: Ընտրությունները, որոնցով չես կարող փոխել իշխանությանը, կարելի է դարձնել ոչ թե ապստամբության առիթ, այլ մեր քաղաքական վերնախավի վրա խաղաղ ճնշման գործիք: Մենք մեր դաշտը կարող ենք վարել, մշակել այլընտրանքային քաղաքական կյանքը, թեկուզ համացանցում:
Արհամարհանքից կամ բոյկոտից իհարկե բան չի փոխվի, արդյունքները կմնան նույնը: Սակայն իշխանության և ընդդիմության գլուխները կիմանան դրա մասին: Հին անեկդոտ կա. կինը ամուսնության մասին հայտարարություն է տալիս և գրում է, որ փնտրում է երիտասարդ, շեկ, բարձրահասակ փեսացու, իսկ հրեաներին խնդրում է իրեն չանհանգստացնել: Գալիս է մի տարեց ճաղատ հրեա և ասում, որ եկել է հայտարարությամբ: Կինը վրդովվում է. չէ՞ որ նա նախապես զգուշացրել էր: Իսկ հրեան պատասխանում է. «Այդպես էլ հասկացա, պարզապես մտա ասելու, որ իմ վրա հույս չդնեք»: Այնպես որ հասարակությունն էլ կարող է մեր չհասունացած քաղաքական վերնախավին ասել. մեր վրա հույս չդնեք:
