Հղիության արհեստական ընդհատման համար կիրառվում է երկու մեթոդ` արհեստական, երբ վիրահատական միջամտություն է կատարվում, և դեղորայքային, երբ որոշակի սխեմայով կինը դեղեր է ընդունում՝ հղիությունը ընդհատելու համար: Ինչպես այսօր հրավիրված ասուլիսի ընթացքում հայտնեց մանկաբարձ-գինեկոլոգ Դոնարա Ալագյոզյանը, երկրորդ մեթոդն ընդունվել է Հայաստանում, և հատուկ մասնագետներ են պատրաստվել, բայց կա որոշակի ժամկետային սահմանափակում. երբ հղիությունն արդեն անցել է վեց շաբաթից ընդհատումն արգելվում է:
«Հղիությունը մեծ սթրես է կնոջ համար, և ընդհատումից հետո պետք է վերականգնողական բուժում անցնել»,- ասաց Ալագյոզյանը: Նա խորհուրդ տվեց կանանց, որ եթե հղիությունը առաջինն է և ցանկալի է՝ ուլտրաձայնային հետազոտություն անցնել միայն 18 շաբաթից հետո:
Կլինիկական հոգեբան Լիլիթ Երիցյանի բնորոշմամբ՝ հղիությունն ընդհատվելու ժամանակ գործ ունենք խորքային անհատական մեղքի զգացման հետ, որի դեպքում հոգեբանները կարող են օգնել՝ և՛ մինչև ընդհատումը, և՛ ընդհատումից հետո: «Եթե անգամ անցանկալի երեխան ծնվում է, ապա նա իր անցանկալի լինելը զգում է ողջ կյանքի ընթացքում, սովորաբար դա լինում է ընտանիքի վերջին երեխան»,-նշեց հոգեբանը:
Տեր Թովմա քահանա Անդրեասյանը մեջբերումներ արեց սաղմոսներից և շեշտեց, որ հղիության արհեստական ընդհատումը մեծ մեղք է, ավելի մեծ մեղք է, քան մարդասպանությունը, սակայն, ըստ նրա, կան բացառություններ, երբ եկեղեցին ընդառաջ է գնում, մասնավորապես, երբ մարդու կյանքին վտանգ է սպառնում, կան նաև իրադրություններ, որ եկեղեցին կրկին արդարացնում է վիժեցումը, օրինա՝ բռնաբարությունների դեպքում:
Մասնագետները համակարծիք են, որ պետք է արգելել նախօրոք պտղի սեռը պարզելը, քանի որ հենց դա է արհեստական ընդհատումների պատճառ դառնում:
