Սեպտեմբերի 27-ը մեր նորագույն պատմության ամենախորը վերքն է, առ այն, որ ազատությունը թանկ է ու չի տրվում առանց նահատակության։ Այդ օրը մեր տղերքը կանգնեցին անհավասար պատերազմում՝ իրենց կյանքով ապացուցելով, թե ինչ է նշանակում նվիրում հայրենիքին։
Արժանի լինել նրանց՝ նշանակում է փոխել մեզ․ դառնալ գիտելիքով զինված, պրոֆեսիոնալ, տեխնոլոգիապես, բարոյապես ուժեղ հասարակություն, որը չի ապրում պատրանքներով ու միֆերով, չի սպասում սկուտեղի վրա այլոց ընծաներին, այլ համառ, կարգապահ աշխատանքով ստեղծում է ուժ, դիմադրողականություն և ապագա։ Պետությունը չի պահվում խոսքով, այլ մտքով ու գործով․ կրթությամբ, գիտությամբ, արտադրությամբ, ենթակառուցվածքներով, էներգետիկ և տեխնոլոգիական ինքնաբավությամբ։
Միայն այս ճանապարհով Հայաստանը կդառնա ուժ, որը չի վախենում, այլ զսպում է։ Եվ եթե ապրենք այդ հավատքով, ապա մեր սուրբ որդիների և եղբայրների արյունը կդառնա ոչ թե անմոռաց հուշ, այլ ապագայի շարժիչ ուժ։
