Այսպես կոչված «անկլավների» մասին հայտարարությունը, որ արեց Հայաստանի տարածքային կառավարման նախարար Սանոսյանը, առաջացրել է հանրային բուռն արձագանք: Սանոսյանը ասել է, որ այդ հարցում պետք է վեր հանվեն իրավական հիմքերը, ըստ այդմ հասկանալի դառնան լուծումները՝ կամ տարածքային փոխանակում, որովհետեւ Հայաստանն էլ Ադրբեջանի հանդեպ ունի այսպես ասած հայտ, կամ «այդ տարածքների կարգավիճակի» որեւէ այլ լուծում: Ըստ էության, Սանոսյանը ասում է բաներ, որոնք բխում են թեմայի վերաբերյալ վարչապետ Փաշինյանի արած հայտարարություններից, որոնք իրենց հերթին այն մասին էին, որ Հայաստանը այսպես կոչված «անկլավները» ճանաչում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջության մաս: Եթե Հայաստանը քաղաքական առաջին դեմքի մակարդակով անում է այդպիսի հայտարարություն, ապա բնական է, որ հարցի լուծումները ենթադրում են արդեն այնպիսի սցենարներ, ինչպիսին մատնացույց է անում տարածքային կառավարման նախարարը:
Նրանից առաջ, Ադրբեջանի արտգործնախարարն էր հայտարարել, որ Բաքուն ամեն հանդիպման, բոլոր հարթակներում բարձրաձայնում է «ադրբեջանական 8 գյուղերի հարցը»: Եթե Երեւանը բարձր մակարդակով հայտարարում է, որ դրանք ճանաչում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջության մաս, ապա դա կնշանակի, որ առնվազն մեկ՝ թեման հայ-ադրբեջանական խնդրի օրակարգում ամրագրելու հարցում Բաքուն կարծես թե հաջողել է: Դրանից հետո Ադրբեջանը չի շտապի, եւ դրա համար է նաեւ նրանց արտգործնախարար Բայրամովը հայտարարում, թե սահմանազատման եւ սահմանագծման գործընթացը կարող է լինել շատ երկար: Իհարկե, հենց այդպես էլ կա, բայց մյուս կողմից՝ թվում է թե ամեն ինչում «շտապող» Բաքուն սահմանազատման եւ սահմանագծման, հետեւաբար նաեւ այսպես կոչված «անկլավների» հարցում սկսել է «չշտապել»:
Դա Ադրրբեջանի ոճն է, մեթոդաբանությունը: Բաքուն գործում է ոչ թե որեւէ խնդիր լուծելու, այլ օրակարագ ձեւավորելու նպատակադրումով: Ադրբեջանը խնդիր է դիտարկում հենց օրակարգի ձեւավորումը, ոչ թե հակամարտության կարգավորումը կամ հանգուցալուծումը: Գլխավոր պատճառն այն է, որ նա չի զգում որեւէ ճնշում, որը նրան կարող է ստիպել գնալ հավասարակշռված կարգավորման: Հետեւաբար նա ձգտում է գնալ «անհավասարակշռությունը» բանակցային «լեգիտիմ» օրակարգի վերածելու ճանապարհով: Ըստ էության, Բաքուն այդ տրամաբանությամբ էր առաջ շարժվում արցախյան թեմայով բանակցային գործընթացում, ի վերջո հանգեցնելով դա ուժի կիրառման:
Այստեղ է, որ Երեւանից պահանջվում է չափազանց զգոնություն, սառնասրտություն, նրբանկատություն, սկսած անելիքների մշակումից՝ նույն արահետը չտրորելու համար, մինչեւ՝ ասելիքների մշակում, այսինքն բացառում հրապարակային այնպիսի հայտարարությունների, որոնց բարձրաձայնումը կարող է նպաստել միմիայն Ադրբեջանի գործին: Ըստ այդմ, Հայաստանում տարածքային կառավարման նախարարն, օրինակ, կարող է զբաղվել միայն իր գործով՝ Հայաստանի տարածքային ենթակառուցվածքները զարգացնելով, եւ մեկնաբանություններ չտալ ու հայտարարություններ չանել բանակցային բարդ գործընթացի առնչվող թեմաներով, որոնք գտնվում են այլ պաշտոնյաների իրավասությունների եւ պարտավորությունների տիրույթում:
