Որքան թեժանում է ուկկրաինական պատերազմի ֆոնին Արևմուտքի և ՌԴ միջև տնտեսական պատերազմը, որ ծավալվում է խիստ պատժամիջոցների տեսքով, այնքան թերևս ավելի զգայուն է դառնում հարցը, թե ինչ ճակատագիր կարող է սպասվել Արևելյան գործընկերության ծրագրով անդամ երկրների համար նախատեսված ֆինանսական օժանդակության ծավալին: Հիշենք, որ Հայաստանի համար օրինակ նախատեսված է 1,6 միլիարդ եվրոյի հնգամյա ֆինանսավորում, ինչպես նաև եվրապաշտոնյաները հայտարարել էին, թե կարող է լինել նաև 1 միլիարդ եվրոյի լրացուցիչ վարկային հատկացում: Արևմուտք-Ռուսաստան այդ տնտեսական պատերազմի ֆոնին Հայաստանի համար ֆինանսական օգնության հարցը ստանում է ավելի մեծ նշանակություն, միևնույն ժամանակ սակայն այդ տնտեսական պատերազմը Ռուսաստանից բացի ամենից թանկ արժենում է թերևս հենց Եվրոպայի համար:
Բանն այն է, որ Ռուսաստանի տնտեսության հետ ինտեգրվածության կամ գործակցության ամենամեծ տեսակարար կշիռն ուներ թերևս հենց եվրոպական տնտեսությունը: Ամերիկյան տնտեսությունն օրինակ այդ առումով իր ահռելի ծավալի և բնույթի համատեքստում Ռուսաստանի հետ գործակցության տեսակարար կշռից կախված էր զգալիորեն փոքր չափով: Մինչդեռ Եվրոպայում խնդիրները ավելի լուրջ են, կա բարձր գնաճ, նկատվում է նույնիսկ ապրանքային որոշակի դեֆիցիտի միտում կամ ռիսկ, միևնույն ժամանակ նաև ընկերությունների խնդիրներ ռուսական շուկայից դուրս գալու կապակցությամբ: Ըստ այդմ, փողը անհրաժեշտ է դառնում հենց Եվրոպային և այս համատեքստում, ավելացնելով քաղաքական խնդիրները, իսկապես սրվում է հարցը, արդյո՞ք Եվրամիությունը կպահպանի հնգամյա ֆինանսավորման իր մտադրությունը, թե՞ կենթարկի այն տնտեսական իր կարիքներին և նաև քաղաքական նպատակահարմարություններին: Օրինակ, կարող են դիտարկվել տարբերակներ, երբ առավել կարևոր ուղղություններով կլինի ֆինանսավորում, իսկ նվազ քաղաքական կարևորությունների առումով՝ ոչ: Այդ իմաստով նկատենք, որ Ադրբեջանին ԱԳ ծրագրով նախատեսված էր քիչ՝ 100 միլիոն եվրոյի ֆինանսավորում, սակայն ուկրաինական ճգնաժամի խորացմանը զուգահեռ Եվրոպան Ադրբեջանի էներգետիկ ռեսուրսների կարիքի աճին զուգահեռ հայտարարեց, թե պատրաստ է 2 միլիարդ եվրո ներդնել ադրբեջանական էներգետիկ սեկտորում՝ Եվրոպա մատակարարումների համար: Եվրոպական ֆինանսների հնարավոր վերադասավորման կամ ծրագրերի սառեցման հարցը իսկապես բարդ հարց է, որին պետք է պատասխանի թե ԵՄ ղեկավարությունը, թե իհարկե պատասխանի հարցին պետք է հետամուտ լինի Հայաստանի կառավարությունը, իհարկե Եվրամիության հետ աշխատանքի շնորհիվ, որպեսզի եթե կա շանս, այդ շանսն օգտագործվի առավելագույնս:
