«Վստահ եմ կան ստվերային գործընթացներ, ընդորում, ոչ միայն դիվանագիտական: Այն, որ որոշակի ակտիվացում կա մեր ռազմավարական դաշնակցի կողմից, միանշանակ է: Ե՛վ Ռուսաստանը, և՛ տարածաշրջանում շահեր ունեցող բոլոր դերակատարները, բացի Թուրքիայից, ուշի ուշով հետևում են գործընթացներին և, վստահաբար, անում են որոշակի հեևություններ: Ռուսաստանի Դաշնության, ինչպես նաև Իրանի մասով իրավճակը շատ ավելի բարդ է, որովհետև մենք տեսնում ենք, որ փաստացի տարածաշրջանի համար կռիվ տվող Թուրքիան ըստ էության հաղթում է բոլոր մրցակիցներին: Ուստի, և՛ Մոսկվան, և՛ Թեհրանը մտածելու տեղ ունեն, Հայաստանից էլ տարբեր խողովակներով գնում են ուղերձներ: Բայց ժամանակ է պետք, և այդ ժամանակը պետք է կենտրոնացնենք ռազմաճակատում իրավիճակը մեր օգտին փոխելու ուղղությամբ, ինչն էլ. ըստ էության. կդրդի մեր դաշնակիցներին, ինչու ոչ նաև մյուս դերակատարներին. ավելի առարկայական դեր որդեգրել»,-«Առաջին Լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց արևալագետ Արմեն Պետրոսյանը:
Մեր զրուցակցի խոսքով՝ պարզապես միամտություն կլիներ ակնկալել, որ Վլադիմիր Պուտինի խոսքը մերժելուց հետո թուրք-ադրբեջանական տանդեմն ականջալուր էր լինելու Էմանուել Մարկրոնի՝ մարդասիրական հրադադար հաստատելու կոչին: «Այն, ինչ տեղի է ունենում տարածաշրջանում, բխում է Միացյալ Նահանգների շահերից, որը ՆԱՏՕ-ում իր դաշնակցի ձեռամբ, որն աջակցում է Ադրբեջանին և կռվում Հայաստանի դեմ, լուծում է իր աշխարհաքաղաքական, տարածաշրջանային շահերը՝ միաժամանակ թուլացնելով Իրանի և Ռուսաստանի դիրքերն այս կարևոր տարածաշրջանում»: Պետրոսյանի կարծիքով՝ հաշվի առնելով մի շարք իրողություններ այս փուլում Էրդողանը և Ալիևը հրադադարի չեն գնա:
«Այս համապատկերում երևի թե ամենաառարկայական զսպող և՛ իրավական, և՛ քաղաքական մեխանիզմ ունի ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրուրդը»,-հավելեց Պետրոսյանը:
Առավել մանրամասն՝ տեսանյութում:
