Ուկրաինայի հարավարևելյան մարզերում ստեղծված լարված իրավիճակում հայ համայնքների ներկայացուցիչները փորձում են առավելագույն չեզոքություն պահպանել: «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում այս մասին ասաց Ուկրաինայի Հայոց թեմի առաջնորդ Տ. Գրիգորիս արքեպիսկոպոս Բունիաթյանը՝ խոսելով Ուկրաինայի հարավ-արևելքում ստեղծված իրավիճակից և հայ համայնքներից: Նա փոխանցեց, որ այս շրջանի բոլոր մարզերում հայ համայնքներ կան:
«Ես ինքս Մարիումպոլում եմ: Բոլոր քաղաքներում մեր ժողովուրդը մտահոգ է, քանի որ քաղաքական իրավիճակը լարված և սուր է: Իրավիճակը միանշանակ չէ, բոլորի մասնակցությունը կա, անշուշտ, բայց ավելի խորն են պատճառները: Շատ բարդ խնդիրներ են, միայն մեկ կողմի խնդիր չէ, ընդհանուր աշխարհաքաղաքական շահերի խնդիրներ են, որոնք շատ խոր արմատներ ունեն և հեռուն գնացող: Հետագայում ինչ-որ արդյունքներ կարող են անսպասելի ու չհասկացված լինել, քանի որ ուկրաինացի մեկ ժողովուրդ չկա, և ուրեմն իրենք էլ լարված են, և ով որ խառնվում է դրսից, եթե նույնիսկ հայերն են խառնվում, ավելի վնաս են տալիս, քան օգուտ:
Հայաստանում մենք հայ ենք, մենք մեր խնդիրներն ունենք և կողքից, եթե, ասենք, վրացին է հրահրում, մեզ ավելի վնաս է հասցնում: Այն անձը, որն արմատով սլավոն ուկրաինացի չէ, որի մեջ նաև ռուսն է, վնաս է տալիս: Իսկ ուկրաինացիների խնդիրները շատ բարդ են հոգեբանությամբ, մտայնությամբ, նկրտումներով, վաղվա սպասելիքներով, քաղաքական շահերով, այսինքն՝ միատարր չեն: Ուկրաինայում շատ շահեր են խաչաձևած՝ մշակութային, լեզվական, քաղաքական, հոգեբանական, աշխարհաքաղաքական»,- ասաց սրբազանը:
Համեմատելով Ղրիմի և Ուկրաինայի հարավարևելյան մարզերում ստեղծված իրավիճակները՝ սրբազանն ասաց, որ որոշակի տարբերություններ կան, բայց գործող ծրագիրն ասես նույնը լինի: Ըստ նրա՝ Ղրիմն արդեն ուներ ինքնավար վարչական կարգավիճակ, և այնտեղ մեծամասնությամբ ռուսախոս էին, հետևաբար այդ գործոնն օգտագործվեց այնտեղ, բայց հիմնականում ժողովուրդն ինքը, գուցե կողքից օգնողներ, գաղափար տվողներ, հրահրողներ եղան, իրենք իրենց ձևով հանրաքվե արեցին, և ժողովրդի կամարտահայտություն տեղի ունեցավ: Այստեղ դա չկա, Ուկրաինայի հավասարազոր մարզեր են, և այն մարզերում, որտեղ այդ գործընթացները տեղի են ունենում, նորից մեծ է ռուսախոսների թիվը:
«Երբ երկու բևեռացած կենտրոններն իրարից դժգոհ են լինում ինչ-ինչ պատճառներով, հակադրվում են, ստեղծվում է պայքար իրենց միջև, և դա է, որ գործում է: Լինի Լուգանսկում, լինի Դոնեցկում, լինի Խարկովում՝ դա կա: Ձգտում են հանրաքվեի միջոցով ավելի իքնավարություն ստանալ այդ շրջաններում»,- ասաց Գրիգորիս սրբազանը:
Թեմի առաջնորդն ասաց, որ հայերն այդ մարզերում 99%-ով չեզոք կեցվածք են դրսևորում, փորձում ապրել իրենք իրենց կյանքով: «Անշուշտ, հայերս ցավում ենք, որ Ուկրաինայում այս քաղաքական բարդ իրավիճակն է ստեղծվել, կյանքի բնականոն հունը շեղվել է, ընթացքը խաթարվել է, և հայերը, որ քաղաքական գործընթացներում ներգրավված չեն, առօրյա աշխատողներ են, շուկայում փոքրիկ գործեր ունեն, դրանով աշխատում և ապրում են, պարզապես ինտեգրացված չեն Ուկրաինայի կյանքում:
Հայերի վրա ազդող հանգամանքն ու բարդությունը հիմնականում քաղաքական կաթվածահար վիճակն է: Առևտուրը, աշխատանքը, այլ գործեր 70%-ով կանգ են առել: Սա ազդում է նաև առօրյայի, կենցաղի գործունեության, եկամտի վրա: Բոլոր հայերը նեղված են տնտեսական իմաստով»,- ասաց նա:
