«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է քաղաքագետ, համաներմամբ ազատ արձակված Արկադի Վարդանյանը։
– Պարոն Վարդանյան, մեր նախորդ զրույցում ասել էիք, որ հին համակարգի օրոք գործող ուժերը պետք է նոր խորհրդարանում տեղ չունենան. արձանագրելով այն պատկերը, որ ստացվեց այս ընտրությունների արդյունքում, ի՞նչ դիտարկումներ ունեք։
– Եթե փոխարինենք բժշկական տերմինաբանության, կասեմ հետևյալը. մենք ունեինք չորս անառողջ ատամ, որոնցից երեքը հեռացվեցին և մնաց վերջին անառողջ ատամը։ Այդ երեքի բացակայության պայմաններում մեկն իրենից ոչինչ չի ներկայացնում՝ ես նկատի ունեմ Ռոբերտ Քոչարյանի նախաձեռնությամբ ստեղծված «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությանն ու նրա առաջնորդին։
Ինչ վերաբերում է ընտրությունների ընդհանուր պատկերին՝ ամբողջ սրտով ողջունում եմ, որովհետև նրանք անցան շատ կազմակերպված, առանց որևէ խոչընդոտների։ Անկեղծ ասած՝ սկզբնական շրջանում ես մտահոգվեցի, քանի որ մասնակցությունը ցածր էր, բայց հետո գնացի ոչ հեռու անցյալ ու հասկացա, որ Հայաստանից բացակայող, ինչպես նաև մահացած քաղաքացիների ձայները հանցավոր կուսակցությունները գրպանում էին։ Հիմա այդ հնարավորությունն այլևս չկա, և գործող օրենքով նույնիսկ Հայաստանից բացակայող մեր համաքաղաքացիները իրավունք չունեն քվեարկելու՝ իսկ դա մի ամբողջ զանգված է։ Եթե մենք հավատանք Պուտինի այն խոսքերին, որ Ռուսաստանում ավելի շատ հայ է բնակվում, քան Հայաստանում, ապա մտահոգվելու խնդիր չկա։ Իրականում մենք շատ մեծ զանգված կորցրել ենք, նրանք դրսում են, այլապես «Իմ քայլի» հաղթանակը շատ ավելի տպավորիչ կլիներ։
– Արտախորհրդարանական ընդդիմության անելիքները որո՞նք կլինեն, ձեր կարծիքով, արդյո՞ք նրանք կարող են նոր կառավարության համար գլխացավանք դառնալ, թե՞ այլևս գործոն չեն հանդիսանում։
– Ես չեմ կարծում, թե մենք որևէ գլխացավանք կունենանք մոտ ժամանակներս։ Այն վայրահաչոցները, որ հնչում են ՀՀԿ-ի կողմից, այն սպառնալիքները, որ իբրև թե Քոչարյանը երկրորդ ճակատ է բացելու՝ դրանք բոլորը, ժողովրդի լեզվով ասած, «իքիբիր» իրականություն են, դրանք ուշադրությանն արժանի փաստեր և հանգամանքներ չեն։
Ինչ վերաբերում է խորհրդարանական ընդդիմությանը, ապա ըստ իս՝ այն ձևավորված է այդ երեք ուժերից միայն մեկով՝ ես նկատի ունեմ Էդմոն Մարուքյանի խմբակցությունը, որոնք իրենցից ներկայացնում են բավականին ողջամիտ, արդեն փորձ ունեցող քաղաքական գործիչներ և որոնց արևմտամետ լինելը ակնհայտ է, ինչը ես անձամբ ողջունում եմ։ Ընդհանրապես մեր մենթալիտետը, մեր անցած ուղին և բոլոր այն հանգամանքները, որ բերեցին տիրող իրավիճակին՝ ապացուցում են, որ մեր ժողովուրդն արժանի է լինել եվրոատլանտյան քաղաքակրթության անբաժան մասը և մենք վաղ թե ուշ այդ ճանապարհով գնալու ենք։ Այդ մասին վկայում է նաև ընտրություններից մի քանի շաբաթ առաջ ձևավորված՝ Տիգրան Խզմալյանի «Եվրոպական» կուսակցությունը։ Այդ կուսակցությունը բավականին լայն և հաջող ապագա պետք է ունենա։
– Նշեցիք, որ խորհրդարանում հիմնական ընդդիմությունը լինելու է «Լուսավոր Հայաստանը»։ Այս իմաստով, փաստորեն ԼՀԿ-ն կռիվ է տալու ոչ միայն իշխանության, այլև ԲՀԿ-ի՞ հետ։
– Ես կարծում եմ, որ ԲՀԿ-ն ինքն իրեն սպառել է որպես խառնակիչ կուսակցություն, որպես ստախոսության մի ջոկատ, որը ստեղծվել է Ռոբերտ Քոչարյանի հանցավոր երևակայության արդյունքում։ Այդ պատճառով ես առանձնապես մեծ ուշադրություն չէի դարձնի այդ կուսակցության վրա։
Ինչ վերաբերում է Էդմոն Մարուքյանին, ապա այդ խմբակցությունը ոչ թե կռիվ է տալու իշխանության հետ, այլ հանդես է գալու որպես ողջամիտ, հզոր և հստակ ընդդիմություն, որն ունի իր գաղափարախոսությունը, սկզբունքներն ու արժեքները։ Բայց դա ամենևին չի նշանակում կռիվ տալ իշխանության հետ, հավանաբար կլինեն բանավեճեր։
