«Եթե երկրի շահի տեսանկյունից իշխանությունը քայլ է անում, միանշանակորեն պաշտպանվելու է մեր կողմից, եթե՝ ոչ, քարը քարին չի թողնվելու»։ «Քարը քարին»-ը հիմնականում առնչվել է ղարաբաղյան խնդրին։ «Էստեղ մենք լինելու ենք անզիջում, պայքարելու ենք մինչև վերջ», Սերժ Սարգսյանի խոսքը մեջբերելով գրում է «Հրապարակ» օրաթերթը, մանրամասներ ներկայացնելով ՀՀԿ Խորհրդի նոյեմբերի 11-ի նիստից: Այդ նիստն անցել էր բավականին թեժ ու բուռն, որի ընթացքում կայացվել էր արտահերթ ընտրությանը մասնակցելու որոշում:
Սերժ Սարգսյանը հետաքրքիր բան է ասել, եթե ասել է: Արցախի հարցում լինելու են անզիջում: Հետաքրքիր է, այնպես անզիջում, ինչպես Կազանո՞ւմ: Որովհետև Սերժ Սարգսյանը խոստովանել էր, ապրիլյան քառօրյայից հետո, որ Կազանում համաձայն է եղել ստորագրել հայտնի պլանը, որով, ի դեպ, նախատեսված է եղել տարածքների վերադարձ՝ առանց Արցախի կարգավիճակի հստակեցման: Ընդ որում, Սարգսյանի այդ հայտարարությունից հետո որևէ ՀՀԿ-ական չի հանել որևէ ձայն, չի արտահայտել որևէ զարմանք, թե ինչպես կարող էր Հայաստանի հանրապետության Առաջին դեմքը լինել այդօրինակ պլան ստորագրելու պատրաստ:
Միևնույն ժամանակ անցնող տարիներին տարածվել է մի մտայնություն, թե Հայաստանի ղեկավարները «հնարամտորեն» կամ «խորամանկորեն» են արտահայտվել այդօրինակ պլաններին կամ բանաձևերին կողմ, իսկ իրականում նրանք տարածք հանձնող չէին: Հարց է առաջանում, ինչի՞ վրա են դրել իրենց հույսը Հայաստանի հնարամիտ ղեկավարները: Այն բանի վրա, որ Ալիևը չի՞ համաձայնելու՝ պահանջելու է ամբո՞ղջը: Թե՞ որ ԱՄՆ-ն ու Ռուսաստանը, նաև Իրանը, գուցե Եվրոպան, Թուրքիան, Չինաստանը և Ավստրալիան, Մադագասկարը կամ Վանուատուն չեն կարողանալու Արցախի հարցում գալ ընդհանուր հայտարարի և պարտադրել որևէ պլան: Այդ անլուրջ մոտեցումներո՞ւմ է ՀՀԿ-ն շարունակելու լինել անզիջում: Այն պարագայում, երբ ազատագրված տարածքների վերադարձելիությունն ու դրանց նկատմամբ Ադրբեջանի անբեկանելի իրավունքը դեռևս բանակցային գործընթացի մեկնարկին ճանաչումը հայկական կողմին դրել է բավականին բարդ ռազմա-քաղաքական իրավիճակում, որը կարողացել է օգտագործել Բաքուն:
Այդ իմաստով, Արցախի խնդրի առնչությամբ հիմնարար հայտարարություն արեց Հայաստանի նոր նախագահ Արմեն Սարգսյանը, դեռևս 2018-ի փերվար-մարտին, իր հարցազրույցներից մեկում ասելով, որ բանակցության պետք է գնալ ամեն ինչ ուզելու պահանջով: Ըստ նրա, այլ հարց է, թե հետո բանակցության ընթացքում ինչի հնարավոր կլինի հասնել, բայց բանակցության պետք է գնալ այնպիսի դիրքորոշմամբ, որ դիմացի կողմը տեսնի՝ մենք ուզում ենք ամեն ինչ: Մի բան, որով արդեն տարիներ շարունակ բանակցության է գնում Բաքուն, օգտագործելով հենց այն հանգամանքը, որ Հայաստանը կարգավորման գործընթացը դեռ չսկսած ճանաչել է ազատագրված տարածքների հանդեպ Բաքվի իրավունքը և պարբերաբար, տարբեր փուլերում վերհաստատել դա՝ նախկին բոլոր երեք նախագահների ժամանակաշրջանում: Հայաստանի նախկին երեք նախագահները ունեն Արցախի խնդրում հանրային և պետական օգտակարության մի տարբերակ՝ հեռու մնալ այդ հարցում հանրային-քաղաքական դերակատարությունից, ու հեռու պահել դրանից իրենց այսպես ասած քաղաքական թիմերին:
