2006 թվականին շվեդ գրող Էմմի Աբրահամսոնը եկել է Ամստերդամ իր ընկերոջ մոտ։ Եվ քանի դեռ Էմմին նստարանին նստած սպասել է ընկերոջը, նրան է մոտեցել Վիկ Կոչուլան։
Կինը միագամից զրույցի է բռնվել անծանոթի հետ, չնայած նրա տեսքից երևացել է, որ նա փողոցում է գիշերում։
«Ես միանգամից հասկացա, որ նա անտուն է։ Նա պատռված շորերով էր, իսկ մազերն ու մորուքը՝ երկար և կեղտոտ,– հիշում է Աբրահամսոնը։ – Բայց երբ մենք սկսեցինք զրուցել, ես նկատեցի, որ նա ամենահրաշալի շագանակագույն աչքերն ունի, որոնք ես երբևէ տեսել եմ։ Բացի այդ, նա ինձ միանգամից ծիծաղեցրեց»։
Ամուսիններն ասում են, որ անմիջապես ձգել են միմյանց և պայմանավորվել են նորից հանդիպել նույն տեղում՝ հինգ օր անց։
Կոչուլան ծնունդով ամերիկացի է, իսկ անտուն է դարձել՝ ավտոստոպով անհաջող ճանապարհորդության արդյունքում։ Երիտասարդները կրկին հանդիպել են և ողջ օրը միասին անցկացրել։ Հետո Աբրահամսոնը վերադարձել է Վիեննա, նոր ընկերոջը թողնելով իր համարը, և նա զանգել է։
«Ես վստահ չէի, որ նորից կտեսնեմ նրան, բայց ես հույս ունեի և անընդհատ մտածում էի նրա մասին։ Երեք շաբաթից նա զանգեց և ասաց. «Բարև, ես հիմա Վիեննայում եմ»։ Նա եկավ ինձ մոտ, և այդ ժամանակվանից մենք միասին ենք»։
Կոչուլան այժմ ինժեներ–մեխանիկ է աշխատում։ Կինը ստիպել է, որ նա կրթություն ստանա։ Զույգը այժմ դաստիարակում է վեցամյա երկվորյակներին՝ Դեստային և Տիլային։ Իր զարմանահրաշ սիրո պատմությունը Աբրահամսոնը նկարագրել է գրքում, որն անվանել է «Ինչպես սիրահարվել մարդուն, ով ապրում է թփերում»։
