Հայաստանցին մինչ իր վրա կզգա, կշոշափի, այսպես կոչված, յոթ տոկոս տնտեսական աճի էֆեկտը, արդեն իր ուսերին զգում է թանկացումների բեռը:
Հունվարի 1-ից գործարարները չեն հապաղել թանկացնել բենզինը, դիզվառելիքը, սեղմած գազը, որով լիցքավորվում է ավտոմեքենաների մի հսկա զանգված և այդ թվում նաև՝ հանրային տրանսպորտի մեծ մասը: Պատճառը, թե ինչու են թանկանում այդ ապրանքները, պարզ է՝ Հայաստանում բարձրանում է այդ ապրանքատեսակների ակցիզային հարկը: Ընդ որում, բարձրանում է ոչ միայն այդ ապրանքատեսակների ակցիզը, այլ նաև մի շարք այլ ապրանքների՝ ծխախոտ, ալկոհոլային խմիչքներ: Պարզապես դրանք դեռևս կամ չեն թանկացել, կամ դրանց թանկությունը դեռևս զգալի չէ: Համատարած թանկացումներին զուգահեռ՝ իշխանությունը դեռևս միայն խոսում է նոր հնարավորություններ և հեռանկարներ ստեղծելու մտադրության մասին:
Միգուցե իշխանությունն իսկապես ունի այդ մտադրությունը, Սերժ Սարգսյանն անկեղծ է իր ամանորյա ուղերձում նման բան խոսելով, բայց կա մի փոքր խնդիր. մինչ իշխանությունը կստեղծի այդ հնարավորությունները, արդեն ստեղծել է թանկացումները: Իսկ թանկացումները ստեղծել է իշխանությունը, որովհետև իշխանությունն է բարձրացրել ակցիզային հարկատեսակը: Դա նաև ԵՏՄ պահանջն է, ուր մտնելու որոշումը ևս կայացրել է իշխանությունը: Հայաստանում ակցիզային հարկը, ի տարբերություն ԵՏՄ մյուս երկրների, բարձր չէ, սակայն ըստ պայմանի կամ կանոնի, որով գործելու է այդ կազմակերպությունը, ակցիզային հարկը պետք է հավասարեցվի՝ աստիճանաբար, իհարկե, սակայն այդ գործընթացը արդեն սկսվել է: Այդպիսով, իշխանությունը չի ստեղծել նոր հնարավորություններ ու հեռանկարներ, սակայն արդեն իսկ ստեղծել է թանկացումներ:
Դա յուրօրինակ տնտեսական քաղաքականություն է, որն այլ կերպ, քան հանրությանը պարզապես հիմարացնել, թերևս դժվար է կոչել: Բանն այն է, որ տնտեսական գովերգվող աճը ըստ էության տեղի է ունեցել նաև թանկացումների հաշվին:
Վիճակագրությունը, որ ստացվում է, և որի հիման վրա կառուցվում են աճի մասին ճառերը, ըստ էության ձևավորվում է առավելապես թանկացումների շնորհիվ, որ սկսվել են դեռևս նախորդ տարվա վերջին շաբաթներից կամ ամիսներից նույնիսկ: Աշխատավարձեր, թոշակներ, նպաստներ չեն բարձրացել: Արդյունքում կա թանկացում, չկա աշխատավարձի և թոշակի բարձրացում, կա տնտեսական աճ: Տնտեսական աճից օգտվում են նրանք, ում պատկանում է այդ տնտեսությունը, այսինքն՝ խոշոր գործարարները, որոնք են հիմնական ներկրողը, արտադրողը, ծառայություն մատուցողը, վաճառողը:
Այդպիսով, 7 տոկոս տնտեսական աճը խոշոր բիզնեսի գրպանի համար է՝ հասարակական գրպանի հաշվին: Սա յուրօրինակ տնտեսական քաղաքականություն է, որը նույն այդ հանրությանը ներկայացվում է իբրև կառավարության աշխատանքի արդյունք:
Իրականում դա արդյունք է մի պարզ երևույթի՝ հանրությունը իր գրպանից ֆինանսավորել է տնտեսությունը, այսպես ասած՝ յուրօրինակ ներդրում է կատարել դրանում: Դա տեղավորվում է 850 միլիոն դոլարի ծավալով ներդրումների մեջ, թե ոչ՝ պարզ չէ, իհարկե, բայց որ հենց դա է գերազանցապես ապահովում վիճակագրությունն ու ճառերը՝ երևի թե ակնհայտ է:
