Լուսինեն իր 5 երեխաների հետ վարձով բնակվում է Վանաձորի ծայրամասային թաղամասերից մեկում` մի կիսաքանդ ու խոնավ տանը: Ավագ որդին ավարտել է 8-րդ դասարանը, աղջիկը ուսանողուհի է, բայց ուսման վարձի պատճառով անցյալ տարի դուրս է մնացել քոլեջից: Մյուս երկու երեխաները դպրոցական են, ամենափոքրը` 2 տարեկան: Մայր ու աղջիկ առողջական խնդիրներ ունեն, բայց գումար չունենալու պատճառով չեն դիմում բժշկի:
Չնայած տկարությանն ու տան հոգսերին` Լուսինեն աշխատանքի է անցել պահածոների գործարանում: Ժամավճարով (ժամը՝ 200 դրամ) աշխատում է կեսօրից մինչև կեսգիշեր: Ամուսինն արտագնա աշխատանքի է մեկնել ՌԴ, բայց գործ չունի, չի կարողանում փող ուղարկել: 44 հազար դրամ նպաստից ընտանիքը 10 հազար դրամը վճարում է տան վարձի համար, 17 հազար դրամը` կոմունալ վարձավճարների համար:
«Չենք հասցնում, զոռով, ուղղակի գոյատևում ենք, հիմա խանութում պարտք ունենք, իրանք էլ չեն տալիս՝ ինչքա՞ն կարան մարդիկ տան: Մի մեշոկ ալյուր ենք առնում, յոլա ենք գնում, ճաշացու, բան: Բետոն ա, խոնավ, հիմա տանտերն ասում ա` հոկտեմբերին դուրս եկեք, տունն ազատեք: 3 ամիս ա` վարձը չենք տվել: Որտեղ գնում ենք, շատ երեխա ունեցողին ասում են` վարձով տուն չունենք կամ չենք տալիս»,- պատմում է Լուսինեն:
Արդեն մեկ ամիս է՝ դասերն սկսված են, բայց Սերժիկը դպրոց է գնում առանց դասագրքերի: Թիվ 9 դպրոցի բնագիտության ուսուցչուհի Մովսիսյանը, որը նաև Սերժիկի դասղեկն է, հրաժարվել է նրան հասանելիք դասագրքերը տալ` մինչև մայրը պահանջվող 7200 դրամը չվճարի:
«Գնացի դասղեկի մոտ, ասեցի` գրքերը տվեք, գումարը ընթացքում կբերեմ կտամ, էլի, աշխատում եմ, կստանամ, թեկուզ 2 մասով կբերեմ կտամ: Ասեց` տնօրենը մեզ արգելել ա, որ ոչ մեկին դասագիրք չտանք՝ մինչև գումարը չբերեն: Ու առայսօր ոչ մեկը դասագիրք չի տվել էրեխուն: Դաժե դասարանից մի էրեխա վիրավորել էր էրեխուն, թե՝ դու բոմժ ես, դասագրքի փող չունես, որ բերես տաս: Կռիվ էր առաջացել, բռնել էր դասատուն իրան էր պատժել: Էրեխեն էլ հիմա ասում ա` մամ չգնամ, մեկ ա գիրք չեն տալիս: Իրոք չէր ուզում գնա, էլի համոզելով զոռով դպրոց ենք ուղարկում»,- ասաց Սերժիկի մայրը:
