ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ամերիկացի նոր համանախագահ Ջեյմս Ուորլիքը նախօրեին իր առաջին այցելությունն է կատարել տարածաշրջան և այն սկսել է Ադրբեջանից: Ուորլիքը լինելու է նաև Հայաստանում և Ղարաբաղում: Ադրբեջան այցի ընթացքում նա իր հետ տարել է նաև ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամայի ուղերձը, որում Օբաման Ալիևին կոչ է անում ակտիվացնել ջանքերը հակամարտության կարգավորման ուղղությամբ և նշում, որ եկել է խաղաղ կարգավորման ուղղությամբ նոր ջանքերի ժամանակը: Օբաման նաև իր աջակցությունն է հայտնում Հայաստանի հետ ուղիղ երկխոսելու հնարավորությանը:
Այսինքն՝ Օբաման ակնարկում է Սարգսյան-Ալիև հանդիպման մասին: Կբերի՞ արդյոք ամերիկացի նոր համանախագահը համանման ուղերձ նաև Սերժ Սարգսյանին՝ կերևա առաջիկա ժամերի ընթացքում, սակայն Ալիևին ուղղված ուղերձը ինքնին հետաքրքրական է: Բանն այն է, որ Մինսկի խմբի համանախագահների փոփոխությունները սովորաբար չեն ուղեկցվել Օբամայի ուղերձներով, և սա կարծեք թե ինչ-որ առումով աննախադեպ է: Եվ այս քայլը տեղի է ունենում հետաքրքրական ժամանակաշրջանում, մասնավորապես Հայաստանի Արևմուտքից կտրուկ շրջադարձի և Մաքսային միությանն անդամակցելու անակնկալ որոշմանը զուգահեռ: Այս տեսանկյունից հետաքրքրական է, որ Արևմուտքն էլ կարծեք թե ինչ-որ ակնարկներ կամ մեսիջներ է հղում Ղարաբաղի ուղղությամբ: Համենայնդեպս, Օբամայի ուղերձը այս մասին է վկայում:
Իսկ ղարաբաղյան խնդիրը Մաքսային շրջադարձերի պատմության մեջ առաջնային դիրքերում է, քանի որ Հայաստանի իշխանություններն ակնարկում էին հասարակության դժգոհություններին ի պատասխան, նաև եվրոպացի դիվանագետների համար, որ խնդիրը անվտանգությունն է: Իսկ անվտանգությունը, ինչպես հայտնի է, անմիջականորեն կապված է ղարաբաղյան հարցին, որի մասով Ռուսաստանն անկասկած սպառնալիքներ է հնչեցրել Հայաստանի հասցեին:
Եվ ահա, Արևմուտքի պատասխանն այս ամենին կարծես թե կարող է լինել ղարաբաղյան ուղղությամբ ջանքերի ավելացումը: Սա նշանակում է, որ առաջիկայում կլինեն մի քանի նախաձեռնություններ, որոնցով սակայն, բնականաբար, ոչ թե փորձ կարվի լուծել հարցը՝ բոլորն են հասկանում, որ սա գործնականում անհնար մի բան է հատկապես այժմ, այլ ուղղակի ղարաբաղյան հարցում դուրս գալ, այսպես ասած, դիվանագիտական և քաղաքական առավել ակտիվ դիրքեր՝ նկատի ունենալով, որ սա այն հարցն է, որը, ըստ էության, աշխարհաքաղաքական «դիտակետ» է ողջ տարածաշրջանի և հարակից երկրների համար, և ճյուղավորումները տանում են ամենուր:
Այսինքն՝ այստեղ առաջնային և ակտիվ դիրքերը ինքնաբերաբար հաջողության գրավական են այլ տարածաշրջանային՝ մակրո և միկրո մակարդակի հարցերում, ինչն էլ կարծեք թե մտադիր է օգտագործել Արևմուտքը:
