Հայաստանում 1000 դրամների նախաձեռնություն անվանված և արդեն բավականաչափ հայտնի օրինագիծը խորհրդարանն ընդունեց, ինչը, իհարկե, կասկածի տեղ չէր էլ թողնում:
Այսպիսով՝ Հայաստանի աշխատող քաղաքացիները ամեն ամիս 1000-ական դրամ կվճարեն հատուկ հիմնադրամին, որի միջոցները, ըստ նախաձեռնության հեղինակների, պետք է ուղղվեն զոհված կամ վիրավոր զինծառայողների ընտանիքների սոցիալական օգնությանը: Բայց խոսքը ոչ թե արդեն այդպիսի ընտանիքների մասին է, այլ, այսպես ասած, ապագայում հնարավոր այդպիսի կորուստ ունեցողների:
Իշխանությունը փաստորեն կատարում է առաջին քայլը, որի մասին օրերս Ստեփանակերտում մտավորականության և մշակույթի գործիչների հետ հանդիպմանն ասել էր Սերժ Սարգսյանը, թե բանակը և քաղաքացիները պետք է պատրաստ լինեն դժվար ժամանակների:
Պետք է ենթադրել, որ իշխանությունը չի սահմանափակվի 1000 դրամների նախաձեռնությամբ, և առաջիկայում քաղաքացիները այլ նորանոր հանգանակությունների առաջ կկանգնեն: Սերժ Սարգսյանը հավանաբար զգուշացրել է այդ մասին, քանի որ իշխանությունը Հայաստանում սնանկ է, ավելի շուտ սնանկ է պետական իշխանությունը, իսկ իշխանության ներկայացուցիչները Հայաստանում գերապահովված են: Եվ պետական իշխանությունը սնանկ է հենց այդ պատճառով: Փաստորեն, սնանկությունը փորձ է արվում հաղթահարել հասարակության միջոցներով, հասարակության հաշվին՝ ինչպես միշտ:
Սերժ Սարգսյանը, իհարկե, շատ քաղաքավարի է վարվում, երբ զգուշացնում է, որ դեռ շատ դժվարություններ կան: Հետաքրքրական է, որ, օրինակ, ՀՀԿ համագումարում ունեցած ելույթում նա ՀՀԿ-ականներին չզգուշացրեց կամ չհորդորեց պատրաստ լինել դժվար ժամանակների, թեև թվում է, որ թե՛ առողջ տրամաբանությունը, թե՛ բարոյականությունը պետք է հուշեր, որ զորքին և քաղաքացիներին դժվարության պատրաստելուց առաջ պետք է դժվարության պատրաստել իշխանական մեծամասնությանը: Մյուս կողմից՝ եթե իշխանական մեծամասնությունը պատրաստ լինի և կրի իր բաժին դժվարությունը, քաղաքացիների համար ժամանակները բոլորովին էլ դժվար չեն լինի:
Բանն այն է, որ Հայաստանի քաղաքացու համար դժվարություն չէ պետության մասին հոգ տանելը, առավել ևս՝ զինվորի, զինվորի կնոջ, զավակի, ծնողի մասին հոգ տանելը: Հայաստանի հանրության համար դա ոչ միայն դժվար չէ, այլև նույնիսկ հոգու պարտք է, ինչը բոլորը միահամուռ կերպով կատարեցին ապրիլյան պատերազմի օրերին: Եվ պատրաստակամ են կատարել միշտ:
Խնդիրը ընդամենը այն է, որ քաղաքացին տեսնում է, թե այդ ֆոնին ինչպես է իշխանության ներկայացուցիչը շարունակում իր ցոփ, շվայտ, հարմարավետ կյանքը՝ դղյակում, թանկարժեք մեքենայում, թանկարժեք հանգստավայրերում, առանց որևէ բանի համար պատասխան տալու:
Քաղաքացու համար դժվարը հենց դա տեսնելն է, և եթե Սերժ Սարգսյանն ասում է, որ պետք է պատրաստ լինել դժվար ժամանակների, դա նշանակում է, որ քաղաքացին իշխանության այդ անհամարժեքությունը պետք է շարունակի տեսնել ապագայում էլ: Մինչդեռ մարդիկ իշխանության ներկայացուցչից չեն պահանջում ինքնախարազանում կամ ինքնակտտանքներ, չեն պահանջում ավելին, քան նա պարտավոր է՝ պարտավոր է արդեն նաև որպես զբաղեցրած պաշտոնի հետ անհամարժեք հարստության տեր մարդ:
Այսինքն՝ իշխանությունից դժվարն էլ չի պահանջվում, այլ պահանջվում է նվազագույնը, այսինքն՝ տալ եղածի չափով, ոչ թե ամենը: Թեև քանի որ այդ ամենը կուտակվել է հենց հասարակության ու պետության հաշվին, հանրությունը ունի ամենը պահանջելու իրավունք: Բայց հասարակությունն ունի նաև պետականության զգացում և պատասխանատվություն այդ պետականության առաջ՝ ի տարբերություն իշխանության:
Եվ այդ պատասխանատվության զգացումից ելնելով է, որ մարդիկ ամենը չեն պահանջում, պահանջում են ընդամենը պետությանը տալ եղածին համարժեք չափով: Բայց իշխանության ներկայացուցիչները Հայաստանում միայն վերցնելու և վայելելու են պատրաստ:
Լուսանկարը՝ Panorama.am-ի
