Հունիսի 26-ին և 27-ին Երևանում անցկացվելու է ռազմավարական քաղաքական ֆորում, որը կրելու է «ՀԱՊԿ ռազմական բաղադրիչի ձևավորման քաղաքական-անվտանգային ուղենիշները» հնչեղ անվանումը: Կազմակերպիչներն են ՀԱՊԿ-ը և Հայաստանի ՊՆ Դրաստամատ Կանայանի անվան ինստիտուտը: Այդ հնչեղ ֆորումին մասնակցելու է անգամ Նիկոլայ Բորդյուժան՝ ՀԱՊԿ-ի գործադիր քարտուղարը:
Ինչպես ասում են, ֆորումը եկավ ճիշտ ժամանակին: Ժամանակին այն իմաստով, որ ամենապատեհ հնարավորությունն է, որ ՀԱՊԿ-ի առջև բարձրացվի ռազմական, քաղաքական, անվտանգային կարևորագույն մի խնդիր՝ Ռուսաստանի և Ադրբեջանի միջև զենքի առևտրի հարցը: Վերջապես որևէ ամբիոնում այդ հարցը քննարկվելո՞ւ է՝ Հայաստանի առանձին լրատվամիջոցների առանձին հեղինակների մտահոգության շրջանակից այն կողմ, թե՞ ոչ:
2012 թվականի դեկտեմբերին ՀԱՊԿ-ի 20-ամյակի կապակցությամբ մոսկովյան հավաքի ժամանակ Սերժ Սարգսյանը հայտարարեց, որ դաշնակիցները չպետք է անեն քայլեր, որոնք հակասում են Հայաստանի շահին: Սակայն Ադրբեջանի հետ զենքի առևտուրը ոչ միայն շարունակվում է, այլև Մոսկվան մատակարարում է իր ժամանակակից, հարձակողական սպառազինությունները, այն դեպքում, երբ Հայաստանը դրանցից չունի: Ճիշտ է, Ադրբեջանը վճարում է այդ ամենի դիմաց, սակայն դա մեծ հաշվով Հայաստանի անվտանգությանն ուղղված սպառնալիքը չի նվազեցնում, որովհետև նվեր տված, թե փողով գնված տանկը միևնույն է՝ հավասարապես մահացու է լինելու հայ զինվորի համար, Հայաստանի բնակչի համար, եթե հանկարծ կրակի:
Հայաստանում, բացի հասարակական մի քանի ամբիոնից և մի քանի լրատվամիջոցներում եզակի հեղինակներից, այս հարցը որևէ մեկը չի բարձրացնում: Քաղաքական ուժերը լռում են մինչև հոգու խորքը, իսկ իշխանությունն էլ Ռուսաստանի հետ բանակցում է «ՀայՌուսգազարդում» իր սեփականատիրական վերջին փշրանքները Մոսկվային հանձնելու համար: Եվ, ամենայն հավանականությամբ, Երևանում կազմակերպվելիք քննարկման ընթացքում, ինչպես քննարկման խորագիրն է, այդպիսին էլ կլինեն քննարկումները՝ հնչեղ, պաթետիկ, գլոբալ և կոնկրետությունից գրեթե իսպառ զուրկ: Իսկ կոնկրետությունը, տվյալ դեպքում, չի կարող այլ կերպ արտահայտվել, քան ռուսական զենքի վաճառքի հարցը կոնկրետ քննարկելով և ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարից հստակ պատասխան պահանջելով՝ ինչո՞ւ է ՀԱՊԿ անդամ երկիրը զենք վաճառում ՀԱՊԿ ոչ անդամին՝ այն դեպքում, երբ այդ ոչ անդամը ՀԱՊԿ-ին անդամակցող Հայաստանին սպառնում է պատերազմով, պարբերաբար սահմանային դիվերսիոն հարձակումներ է կատարում հայկական դիրքերի ուղղությամբ:
Թող Բորդյուժան հայտարարի, որ Ռուսաստանը դա անում է ի շահ Հայաստանի, և թող նա ներկայացնի, թե որտեղ է Հայաստանի շահը: Այդ դեպքում Հայաստանի հասարակությունը նույնիսկ իր երախտագիտությունը կհայտնի Ռուսաստանին ու Բորդյուժային, և միգուցե Հայաստանը արդեն սկսի ինքն էլ զենք գնել Ռուսաստանից՝ Ադրբեջանի համար, սեփական շահի սիրույն, օգնելով Մոսկվային, որ նա Հայաստանի շահերը մենակ չսպասարկի:
Իսկ եթե լուրջ, ապա այս ամենը շատ զավեշտալի կլիներ, եթե խոսքը վերաբերեր խաղալիքներին կամ, ասենք, ռուսական օղուն: Բայց խոսքը զենքին է վերաբերում, այն զենքին, որը Ռուսաստանը արտադրում է, վաճառում Ադրբեջանին, և որի հետևանքով մի օր կարող է թափվել հայ զինվորի արյուն: Այնպես որ՝ իրավիճակը զավեշտալի չէ, այլ սարսափելի, հատկապես Հայաստանում առկա լռության ֆոնին:
