Սերժ Սարգսյանը երեկ անձամբ է ներկայացրել Պետական եկամուտների կոմիտեի նորանշանակ նախարար, իր վերահսկողական ծառայության արդեն նախկին պետ Հովհաննես Հովսեփյանին:
Ամենահետաքրքրականը պատճառաբանությունը կամ բացատրությունն է, թե ինչու է ինքն անձամբ ներկայացնում նոր պաշտոնյային:
Սերժ Սարգսյանը դա պատճառաբանել է ազգային անվտանգության հրամայականով: Նա հայտարարել է, թե արտաքին տնտեսական մարտահրավերները իրեն մղում են նրան, որ ՊԵԿ-ը դասվի ազգային անվտանգության բաղկացուցիչների շարքին: Սրանով Սերժ Սարգսյանն, ըստ էության, հայտարարում է, որ Պետական եկամուտների կոմիտեն անցնում է իր անմիջական, կամ ինչպես ասում են՝ ուղիղ նախագահական կառավարման ներքո: Սրա վկայությունն է և այն, որ Սերժ Սարգսյանը իր անունից է հանգստացրել ՊԵԿ աշխատակիցներին, թե կադրային ջարդ չի լինելու: Միաժամանակ Սարգսյանը հայտարարել է, թե չի լինելու, եթե աշխատակիցները պատրաստ են աշխատել նոր պահանջներին և մարտահրավերներին դիմակայելու ջանքով ու եռանդով:
Իսկ մարտահրավերները, ըստ Սերժ Սարգսյանի, բյուջետային մուտքերի հավաքագրումն են ու գործարար միջավայրի բարելավումը: Այսինքն, ըստ էության, դրված է ՊԵԿ-ի առաջ խնդիրը՝ ապահովել բյուջեն, միաժամանակ այնպես, որ չավելանա բիզնեսի դժգոհությունը: Հնարավո՞ր է նման բան: Հնարավոր է իհարկե, եթե ՊԵԿ-ը բյուջեն ապահովելու համար փոքր ու միջին բիզնեսի ավանդական կաշվի փոխարեն ձեռնամուխ լինի խոշոր բիզնեսի, ըստ էության, կուսական մաշկին:
Այսինքն՝ եթե ՊԵԿ-ն ապահովի խոշոր բիզնեսի հարկային բոլոր պարտավորությունների լիարժեք կատարումը, ապա դրա շնորհիվ թե՛ բյուջեի մուտքերը կարող են ապահովվել, թե՛ կարող է ապահովվել գործարար միջավայրի բարելավում՝ քանի որ նախ փոքր ու միջին բիզնեսը չի շարունակի քերթվել հանուն բյուջեի, և բացի այդ էլ՝ հանրությունը կարձանագրի, որ Հայաստանում վերանում է արտոնյալ գործարար խավն, ու վարվում է հարկային հավասար քաղաքականություն: Դա, իհարկե, կնշանակի վստահելիության աճ, ինչը տնտեսական զարգացման գրավականներից է:
Սակայն այս ամենն, իհարկե, բավական սահուն է հնչում խոսքերի մակարդակում, բայց բավական է հիշել Հայաստանում բիզնեսի և իշխանության սերտաճման մասին, ու ամեն ինչ, այսպես ասած, ընկնում է իր տեղը: Եվ այդ իմաստով, ազգային անվտանգության բաղադրիչ ոչ թե ՊԵԿ-ն է պետք դարձնել, այլ պետք է ընդամենը, որպեսզի Ազգային անվտանգության համար օրենսդրորեն լիազորված կառույցները լիարժեք կատարեն իրենց աշխատանքը կոռուպցիայի դեմ պայքարում, այլ իրավական խնդիրներում՝ ապահովելով Հայաստանում օրենքի գերիշխանությունը:
Այդ դեպքում, իհարկե, բացարձակապես կարիք չի լինի ՊԵԿ-ը ներառել ազգային անվտանգության բաղադրիչների շարք: ՊԵԿ-ն այդ դեպքում հանգիստ կկատարի իր վարչական գործառույթները, ինչպես բոլոր քաղաքակիրթ երկրներում, որտեղ գործում է օրենքի իշխանությունը, և մարդիկ նույնիսկ չեն էլ նկատում հարկային կառույցի գոյությունն ու գործունեությունը: Այդ գործունեությունը վատ իմաստով նկատելի և շոշափելի է դառնում այնտեղ, որտեղ չի շոշափվում օրենքը և իրավունքը: Սա է ազգային անվտանգության հարցը բոլոր առումներով:
