Հայաստանում ստեղծվել է մի վիճակ, երբ իշխանությունը պահելու նախկին մեթոդները, այսինքն` ռեպրեսիաները, իրավունքի և ազատության սահմանափակումները, օր օրի դառնում են պակաս արդյունավետ, անհեռանկար և խոցելի: Որ Հայաստանի պետական կառավարման համակարգը ներքին (հասարակական) և արտաքին (միջազգային) ճնշման տակ գնում է որոշակի, ոչ «ավանդական» քայլերի` սա արդեն վեր է որևէ կասկածից: Այն, որ իշխանությունը փորձում է անել նման քայլեր կամ առնվազն ձևացնում է, թե փորձում է, որ այդ քայլերը կատարվում են կամ նախաձեռնվում` նույնպես կասկածի տեղ չի թողնում:
Եվ այդ ամենը, այսինքն` մի կողմից նոր ու ազատական քայլերի պատրաստակամության դրսևորումը, առաջ է բերում մի շատ էական հարց, որ կապված է իշխանության գործունեության հետ: Արդյո՞ք այս իշխանությունը պարտադրված է գնում որոշակի ազատականությունների, թե՞ դա անելու է լիովին գիտակցելով կառավարման արդյունավետության համար դրանց անհրաժեշտությունը և ունենալով այդ փոփոխություններին գնալու ներքին ցանկություն: Բանն այն է, որ եթե իշխանությունը չունի այդ ներքին ցանկությունը, եթե նա փոփոխությունների մասին ասում և խոսում է միմիայն հասարակությանն ու միջազգային հանրությանը ցույց տալու համար, ապա պարզից էլ պարզ է, որ այդ դեպքում անկարելի է խոսել երկրում իրավիճակի էական փոփոխության, իրական բարեփոխման մասին: Ներքին ցանկության բացակայության դեպքում լինում է այն վիճակը, ինչ լինում է, կամ կա հիմա:
Այսինքն` հասարակությանն ու միջազգային կառույցներին ավետում են ինչ-որ աշխատանքային խմբերի ստեղծման մասին, որոնք պիտի որ մշակեն և ներկայացնեն բարեփոխումների իրականացման ինչ-որ առաջարկներ, հասարակական և միջազգային հանրության դիտողությունների վերաբերյալ գործողությունների մեխանիզմներ, հազար ու մի այդպիսի բաներ, իսկ իրականում ոստիկանությունը շարունակում է անել այն, ինչ որ անում էր վերջին շրջանում: Պարզապես իշխանությունը նրանց հորդորում է, որ այդ ամենն անեն հնարավորինս աննկատ, որպեսզի հետո նկատվելու դեպքում էլ ստեղծվի ընդամենը բացառությունների, ոչ թե տոտալ ռեպրեսիաների տպավորություն:
Հեռուստաընկերություններին էլ հորդորում են անդրադառնալ ընդդիմության միջոցառումներին, ելույթներին ու ասուլիսներին, անդրադառնալ հնարավորինս չեզոք: Եվ հեռուստաընկերություններն իսկապես չեզոք են անդրադառնում, այնքան չեզոք, որ հեռուստադիտողը պարզապես չի հասկանում, թե տվյալ միջոցառմանն ինչ կատարվեց և ինչի համար:
Այդ ամենը հիմք է տալիս ենթադրել, որ իշխանության մոտ իրավիճակը բարելավելու ներքին ցանկությունը բացակայում է, և առկա է միայն ստիպվածությունը, որ բխում է միջազգային բանաձևերից և հասարակական անվստահության առկայությունից: Այլ կերպ ասած` իշխանությունն այժմ անում է մի բան, որը չի ուզում, այսինքն` զբաղվում է իր չսիրած գործով: Հետևաբար կարելի է ենթադրել, թե ինչ կլինի այն գործի արդյունքը, որն անում ես չուզենալով: Թեև ենթադրել էլ պետք չէ, քանի որ այդ արդյունքը մեր իրականությունն է:
