Սեպտեմբերի 11-12-ի բաղրամյանական իրադարձությունները առիթ տվեցին Բաղրամյանի շարժման վերաբերյալ նոր մեկնաբանությունների և գնահատականների: Դրանց առիթ ծառայեցին նաև զարգացումները սահմանադրական փոփոխությունների դեմ պայքարի գծում, որտեղ ձևավորվեց «ոչ»-ի ճակատը:
Ինչպես հասցրել էինք կանխատեսել, այստեղ պետք է առաջանար երկու զարգացումների որոշակի բախում, ինչին էլ կարծես թե ականատես ենք դառնում: Համենայնդեպս, «ոչ»-ի կողմնակիցները արդեն իսկ սկսել են ակտիվ քարոզչական արշավ «Ոչ թալանին» նախաձեռնության դեմ: Ընդհանրապես, այս նախաձեռնության դեմ արշավը արդեն ամիսների պատմություն ունի: Եվ այս պատմությունը, ըստ էության, ի ցույց է դնում անկախության պատմության ամենամեծ բացերից մեկը՝ կուսակցական համակարգի չկայացածությունը:
Բաղրամյանական շարժումը այդ իմաստով Հայաստանի կուսակցական համակարգի խայտառակությունն էր: Դրա վառ վկայությունն էր, որ կուսակցական շրջանակները շարժման առաջին իսկ տեղատվությունից հետո անմիջապես գրոհեցին «Էլեկտրիկ Երևանի» նախաձեռնող երիտասարդների վրա՝ փորձելով սեփական թերկայացածությունը և անարդյունավետությունը քողարկել երիտասարդների անհաջողությամբ:
Իրականում հունիսի 28-ին կուսակցությունները իրենք կարող էին գալ և գործնական արդյունավետության դաս տալ երիտասարդներին: Սակայն ընտրվեց նրանց գրոհելու տարբերակը: Բաղրամյան փողոցը որևէ հուժկու կուսակցության չէր հաջողվել օրերով փակել, և հիմա մի շարք նմանօրինակ կուսակցություններ առ այսօր փորձում են վրեժ հանել երիտասարդներից դրա համար:
Բաղրամյանի արդյունքն, իհարկե, մեղմ ասած, հարաբերական է, սակայն անկասկած ոչ մի գրամ ավելի հարաբերական, քան մինչ այս եղած կուսակցական պայքարների արդյունքները: Այս իմաստով երևույթը ունի վերլուծության և ոչ թե տոտալ գրոհի անհրաժեշտություն:
Սակայն դրա համար նախ պետք է անհրաժեշտը լինի հանրային պայքարի ընդհանրական, հավաքական արդյունավետության բարձրացումը: Սակայն առայժմ կարծես թե անհրաժեշտը դա չէ, համենայնդեպս՝ հասարակական-քաղաքական ուժերի գերակշիռ մասի համար: Այստեղ խնդիրն առավելագույնս այն է, որ վտանգի տակ է հայտնվում ընդդիմադիր մենաշնորհների կամ քվոտաների սահմանված համակարգը: Դա է մեծ մասի համար մտահոգիչը և ոչ թե ափսոսանքը Բաղրամյանի համար:
