Հայաստանյան արդի իրականություն՝ պատկերված մշեցի, գյումրեցի ու վանաձորցի հերոսներով, արտագաղթ, սերունդների կռիվ, հնի ու նորի բախում, արդիական ցավոտ հարցեր` հագուստ-կապուստի ճաշակից մինչև տեսակի ու ինքնության պահպանություն: Այս ամենի շուրջ էր պտտվում այսօր Գյումրու Վարդան Աճեմյանի դրամատիկական թատրոնում տեղի ունեցած «Հորովել» համերգ-ներկայացման փիլիսոփայությունը և այս հարցերի պատասխաններն էին, որ ձայնի, խոսքի, երգի, պարի ու դերասանական խաղի միջոցով փորձում էին որպես ուղերձ հանդիսատեսին փոխանցել մասնակիցները:
Գյումրու Վարդան Աճեմյանի անվան և Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան դրամատիկական թատորնների և «Հորովել» անսամբլի մասնակցությամբ ստեղծված այս համերգ-ներկայացումը (բեմադրությունը` Հովհաննես Հովհաննիսյանի և Լյուդվիգ Հարությունյանի) արդեն հասցրել էր ներկայանալ ու հիացնել արցախցի ու վանաձորցի հանդիսատեսներին, և այսօր հերթը Գյումրիինն էր:
Ասում են, որ գյումրեցին ամենախիստ ու անողոք հանդիսատեսն է, ու եթե դա ճշմարիտ է, ապա կարելի է ասել, որ ներկայացում-համերգն ընդունվեց հարյուր տոկոսով:
Հետաքրքրականն այն է, որ այս ներկայացումը նաև դաստիարակչական լուրջ արժեք ունի, ու սա հաշվի առնելով՝ զարմանալի է, որ Սփյուռքի նախարարությունը չի մտածում «Հորովելը» սփյուռքահայ գաղթօջախներում հյուրախաղերի տանելու մասին: Ի դեպ, եթե ազգային-հայրենասիրական ոգին բարձր պահելու համար տիկին Հրանուշ Հակոբյանը պատրաստ է ֆինանսավորել, ուղղակի կամ միջնորդավորված` սփյուռքահայ համայնքներին առաջարկելով Նունե Եսայանի համերգային բավականին թանկարժեք շրջագայությունը, ապա շատ ավելի արդյունավետ կլիներ, ինչպես մշակութային, դաստիարակչական ու նաև ֆինանսատնտեսական առումով, եթե նույն ջանասիրությամբ էլ տիկին նախարարուհին «Հորովելի» ազգային-հայրենասիրական ու դաստիարակչական արժեքի մասին իրազեկվեր ու հաջորդ նմանօրինակ հնարավորության դեպքում առանց այն էլ ապահովված մեր երգչուհիներից բացի նաև երիտասարդ ու շնորհալի արտիստների ներգրավեր: Ի վերջո, երիտասարդներին էլ պետք է հնարավորություններ տալ ավելի լայն ասպարեզներ նվաճելու:
