Երկրորդ օրն է, ինչ հայաստանյան խորհրդարանում կրքեր են բորբոքվում գազամատակարարման խնդիրների, մասնավորապես՝ Հայաստանում «ՀայՌուսգազարդ», իսկ հետո արդեն «Գազպրոմ Արմենիա» դարձած ընկերության գործունեության, այդ գործունեության հանդեպ Հայաստանի իշխանության, պետական կառույցների վարքի, վերահսկման մեխանիզմների և այլնի շուրջ:
Այլ կերպ ասած՝ խորհրդարանում բարձրացված է Հայաստանի սպառողի, Հայաստանի քաղաքացու հանդեպ գրպանահատության թեման: Ընդդիմադիր պատգամավորներն իրենց ելույթներում հստակորեն մատնանշում են այն մեխանիզմներն ու մեթոդները, որոնցով տեղի է ունեցել և տեղի է ունենում գրպանահատությունը: Այս ամենով հանդերձ, սակայն, հարց է առաջանում, թե այս ամենը, բարոյական նշանակությունից զատ, ի՞նչ առարկայական նշանակություն կարող է ունենալ Հայաստանի Հանրապետության, Հայաստանի քաղաքացիների համար: Եվ այս հարցի պատասխանն այլևս այնպես պերճաշուք և հուժկու չէ, ինչպես առկա իրավիճակի գնահատականները:
Փաստորեն, Հայաստանին թողնվել է միայն իրավիճակ գնահատելու իրավունք, իսկ իրավիճակ փոխելու լծակները վաղուց հանձնված են՝ հանձնվել են Հայաստանի՝ ԵՏՄ անդամակցությամբ, հանձնվել են Հայաստանի՝ Եվրաասոցացման հեռանկարի շրջմամբ, հանձնվել են «Գազպրոմի» հետ 2013-ի դեկտեմբերի 2-ի պայմանագրով:
Իսկ իրավիճակի գնահատման իրավունքն էլ Հայաստանին երևի թողնվել է այդ հանձնումն առավել ընդգծելու համար, երբ կարող ենք մենք ինքներս մեր գնահատականներով ցույց տալ, թե ինչպես են վարվում մեզ հետ՝ միաժամանակ դրանով իսկ ավելի շատ ցույց տալով մեր անզորությունը:
Դժբախտաբար, խորհրդարանական ամբիոնի մոտ բարձրացված կարևորագույն հարցերից մեկի քննարկումը վկայում է Հայաստանի անզորությունը, և սա մի իրողություն է, որը և ցավալի է, և ամոթալի: Սա մի իրողություն է, որը հետևանքն է Հայաստանի անկախության երկու տասնամյակներում իշխանությունների վարած քաղաքականության, որը վերջին շրջանում արդեն երկսայրի սուր էր դարձել պետության գլխին՝ իշխանություններ և ոչ իշխանություններ:
Ու այսօր, երբ մենք տեսնում ենք, որ իրավիճակի հուժկու գնահատականներով հանդես են գալիս նաև մարդիկ, որոնք ըստ էության լռել էին և նույնիսկ հավանության էին արժանացնում իրավիճակ փոխելու հարցում Հայաստանի իրավունքի հանձնման գործընթացի ժամանակ, պարզ է դառնում, որ միայն իշխանության գործողությունները ոչ իշխանական գործողություններով հարստացվեց լոկ այն բանի համար, որ Հայաստանի անզորությունը դարձվի հնարավորինս անշրջելի երևույթ:
Ինչ խոսք, ընդհանրապես անշրջելի ոչինչ չկա, պարզապես Հայաստանում հարկավոր է շրջել, այսպես ասած, քաղաքական առաջին սերնդի էջն ու Հայաստանում ձևավորել նոր քաղաքական սերունդ՝ նոր պատկերացումներով և նոր խոսքով, նոր ասելիքով, տեսլականով, համատեղ անցյալով չկաշկանդված, կռապաշտությամբ չվարակված:
Իրավիճակ փոխելու իրավունքի վերականգնումը կարող է սկսվել միայն այդ գործընթացից: Հետևաբար մինչև այդ գործընթացը Հայաստանը ստիպված կլինի բավարարվել լոկ բարոյական հաղթանակներով, իսկ առարկայական արդյունքները կճաշակեն իշխանությունները և նրանց անօրինականությունների և ապապետական քաղաքականության քաղաքական ոչ իշխանական աջակիցները:
