Սերժ Սարգսյանի մասնակցությունը ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեային ինչ-որ առումով կարելի է անակնկալ համարել, հատկապես ՆԱՏՕ-ի գագաթնաժողովին մասնակցելուց հետո: Ըստ էության, այսպես ասած «ավանդույթի» համաձայն, Սերժ Սարգսյանը Ուելսը պետք է հավասարակշռեր Մոսկվա այցելությամբ, սակայն Ուելսից հետո նա գնում է Նյու Յորք: Այնտեղ Սերժ Սարգսյանը պետք է երկու միջոցառման մասնակցի, որոնք ըստ էության բաժանվում են ներքաղաքական և արտաքին քաղաքական հատվածների:
Արտաքին քաղաքականը ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեան է, որն ինքնին մեծ նշանակություն ունեցող հարց չէ, սակայն Ուելսից հետո, իհարկե, ստանում է յուրօրինակ երանգ: Թեև հոկտեմբերին Սերժ Սագսյանը մեկնելու է Մինսկ, որտեղ Հայաստանը պետք է Եվրասիական միությանն անդամակցի, ինչն, այսպես ասած, իր «կշռով» հավասարազոր և ավելին է Ուելս և ԱՄՆ կատարած այցերից: Այնպես որ, միգուցե այս պատճառով է նաև Սարգսյանը իրար հաջորդում ՆԱՏՕ-ն և Նյու Յորքում կայանալիք Ասամբլեան: Սակայն, ընդհանուր առմամբ, այս երկու հաջորդական գործողությունները հետաքրքրական են, եթե հաշվի առնենք և այն, որ Մինսկից հետո, ի վերջո, Սերժ Սարգսյանը Փարիզ է գնալու՝ Ֆրանսիայի հովանու ներքո Իլհամ Ալիևի հետ հանդիպման:
Ինչ վերաբերում է ներքաղաքական հատվածին, ապա այստեղ, ըստ էության, հետաքրքրական է Նյու Յորքում Սերժ Սարգսյանի մասնակցությունն «Արմթեք» համաժողովին: Այստեղ Հայաստանի ՏՏ ոլորտի ապագայի վերաբերյալ քննարկումներ են, որոնց կազմակերպմանը ակտիվ մասնակցություն ունի ամերիկյան կողմը: Սովորաբար այս համաժողովները Հայաստանում վարչապետական մակարդակի էին, դրանց Տիգրան Սարգսյանն էր մասնակցում: Եվ տրամաբանությունը հուշում է, որ հերթական «Արմթեքին» պետք է գնար Հովիկ Աբրահամյանը: Սակայն Սերժ Սարգսյանն է մեկնում:
Այստեղ գուցե թե հավանական բացատրությունները երկուսն են: Կա՛մ Սերժ Սարգսյանը Հովիկ Աբրահամյանին թույլ չի տալիս մտնել այս տիրույթ, և այդ իսկ պատճառով Տիգրան Սարգսյանի պաշտոնանկությունից հետո ինքն է մեկնում «Արմթեքին» մասնակցելու, և կա՛մ Հովիկ Աբրահամյանն անընդունելի է եղել համաժողովի առանցքային աջակից Միացյալ Նահանգների համար, որը մերժել է Հովիկ Աբրահամյանի ներկայությունը և պահանջել Սերժ Սարգսյանին` հակառակ դեպքում սպառնալով ուղղակի տապալել համաժողովը:
Թե հատկապես որ դեպքի հետ գործ ունենք` բնականաբար, դժվար է ասել, սակայն ակնհայտ է, որ երկու դեպքում էլ խնդիրը հանգում է Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակին` ակնառու կերպով ցույց տալով, որ այս իրավիճակում մեծ հավակնություններ ունեցող Հովիկ Աբրահամյանին այդպես էլ չի հաջողվում արտաքին օժանդակություն ապահովել, գոնե միջանկյալ օժանդակություն: Այսպես, նա հայտարարեց Մեդվեդևի այցի մասին, որը պետք է լիներ իր տրիումֆի առիթը, սակայն Մեդվեդևի այցը տեղի չունեցավ: Հովիկ Աբրահամյանին չեն ընդունում նաև ԱՄՆ-ում, և մեկ այլ խոշոր տապալում կարող է համարվել այն, որ չկայացավ նաև Աբրահամյանի իսկ հայտարարած իրանական այցը, ինչը ևս կարևոր կլիներ` հաշվի առնելով Իրանի շուրջ հալչող միջազգային սառույցը:
Սրան զուգահեռ, սակայն, ԱՄՆ վերաբերմունքի այս դրսևորումը ինքնին ստատիկ չէ, որովհետև եթե ՏՏ ոլորտի հեռանկարները իրականանում են, թեկուզ դանդաղ տեմպով, ապա սա, ըստ էության, կարող է փոխել Հայաստանում տնտեսական ուժերի հարաբերակցությունը` սրանից բխող քաղաքական հետևանքներով: Եվ այս տեսանկյունից Սերժ Սարգսյանի մասնակցությունն «Արմթեքին», ըստ էության, ենթադրում է նաև որոշակի պատասխանատվության ստանձնում այդ հեռանկարների համար: Կիրացվի այս պատասխանատվությունը, թե ոչ` այլ հարց է, սակայն ստանձնումն արդեն իսկ որոշակի իրավիճակ է ներքին կյանքի համար:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
