Հայաստանում նոր ձևավորված կամ դեռ ձևավորվող կառավարությունը, ըստ էության, մոտ կիսով չափ վերադարձել է 2007 թվական, և հատկապես՝ տնտեսական բլոկի մասով, որտեղ էկոնոմիկայի նախարար է նշանակվել Կարեն Ճշմարիտյանը:
2007-ն այս դեպքում հատկանշական հանգամանք է: Խնդիրն այն է, որ Տիգրան Սարգսյանի կառավարությանն ուղղված քննադատություններում «հրաշալի քառյակը» միասին կամ քառյակի որոշ կուսակցություններ, մասնավորաբար՝ առաջատար ԲՀԿ-ն, հաճախակի էր հիշատակում հենց մինչև 2007 թվականը վարված տնտեսական քաղաքականությունը, մինչև 2007 թվականը եղած տնտեսական իրավիճակը, արդյունքները: Այդ մասին էր ակնարկում նաև Ռոբերտ Քոչարյանը և՛ Տիգրան Սարգսյանի հետ հեռակա հայտնի պոլեմիկայի ընթացքում, և՛ այլ հայտարարություններով: Եվ ահա, կառավարությունը, ըստ էության, կիսով չափ առնվազն վերադառնում է 2007 թվական, մասնավորապես նաև տնտեսական բլոկի մասով, ներառյալ նաև վարչապետի պաշտոնը:
Այսպիսով, ըստ էության ստացվում է, որ նախորդ կառավարության դեմ հակափաստարկներն այս իրավիճակում պետք է վերածվեն նոր կառավարության արդյունքների: Եթե վերածվեն արդյունքների, ապա կստացվի, որ նախորդ կառավարությանն իսկապես իրավացիորեն էին քննադատում հենց հատկապես 2007-ի հիշատակումով: Որ նախորդ կառավարությանը քննադատություններն իրավացի էին, որ սոցիալ-տնտեսական վիճակն ուղղակի աղետալի էր. այստեղ ոչ մի հարց չկա քննարկելու: Քննարկելին 2007-ի և դրանից առաջ վիճակի հիշատակումն էր այդ քննադատությունների համատեքստում, և եթե հիմա այդ թիմն ըստ էության եկել է կառավարություն, ապա պետք է գործով ապացուցի, որ համեմատությունները ևս իրավացի էին:
Այստեղ, սակայն, կարող է տեղի ունենալ նաև հետևյալը. Սերժ Սարգսյանը կառավարությունը կիսով չափ հանձնում է, այսպես ասած, 2007-ականներին: Միաժամանակ պարզից պարզ է, որ չնայած քննադատության հիմնական թիրախը կառավարությունն էր, սակայն բուն նշանակետը, իհարկե, Սերժ Սարգսյանն է, որի դեմ ևս ինտենսիվորեն կիրառվելու էր «2007»-ը, երբ կգա ժամանակը:
Այսպիսով, Սերժ Սարգսյանը 2007-ականներին է հանձնում կառավարության առնվազն կեսը, և եթե նրանք չեն կարողանում կրկնել իրենց այդ «հաջողությունները», ապա Սերժ Սարգսյանը, ըստ էության, ինքն իրեն ազատում է համեմատության թիրախից, այսինքն՝ ներիշխանական բևեռներում իր մրցակիցներին զրկում է 2007-ը, երբ ժամանակը գա, անձնապես արդեն իր դեմ կիրառելու հնարավորությունից: Իսկ դա ներիշխանական հարաբերություններում և հակասություններում, ըստ էության, առանցքային փաստարկներից մեկն էր, այսինքն՝ Քոչարյանի ժամանակ կամ մինչև Սերժ Սարգսյանը լավ էր, իսկ դրանից հետո՝ վատ:
Բնականաբար, հարց է առաջանում, թե իսկ ի՞նչ է անելու Սերժ Սարգսյանը, եթե 2007-ականները հաջողեն: Չէ՞ որ նրանք կարող են այդ հաջողությամբ հասարակության մեջ է՛լ ավելի ամրապնդել իրենց դիրքերը՝ ցույց տալով, որ իսկապես իրենք ավելի լավ կառավարիչ են, քան նրանք, ովքեր առաջին պլան եկան 2008-ից: Սակայն խնդիրն այստեղ այն է, որ Սերժ Սարգսյանն այս դեպքում գործի դնելու այլ գործիքներ ունի, իսկ հակառակ բևեռում այդ գործիքները չկան, և կառավարության կեսը ստանալու պարագայում անգամ նրանք մնում են ներիշխանական հեղաշրջման հույսին, քանի որ Հայաստանի ընտրակեղծարարության պրակտիկայի պայմաններում իշխող կապիտալի ներկայացուցիչների համար հարցը շատ հստակ է՝ կա՛մ ուժով հակադրվում ես ՀՀԿ-ի ընտրակեղծարարություններին, իսկ դա նշանակում է ուղղակի ֆիզիկական բախում համակարգի երկու բևեռների միջև, կա՛մ իշխանությունը վերցնելու տարբերակ է մնում ներիշխանական թավշյա հեղաշրջումը:
