Սիրիացի ընդդիմադիր ակտիվիստները մշտապես գանգատվում են միջազգային աջակցության անբավարար մակարդակից, որը նրանք ստանում են: Չնայած այն բանին, որ «Սիրիայի ընկերների» վերջին հանդիպման արդյունքում ավելի շատ ֆինանսական օգնություն է հատկացվել, դրա նպատակային կիրառման գործը մնում է հարցականի տակ:
Ինչպես գրում է Project Syndicate հրատարակությունը, ԱՄՆ-ն, ԵՄ-ն, Թուրքիան և արաբական այլ երկրներ Սիրիայի նախագահ Բաշար Ասադի ռեժիմը օրինական չեն համարում: Ավելին՝ նրանք ուժեղացրել են կառավարության դեմ պատժամիջոցները, ինչպես նաև տարբեր կերպ աջակցություն են ցուցաբերում ընդդիմադիր խմբերին: Ընդ որում՝ Սիրիայի հարևաններն ու արևմտյան երկրները չեն պատրաստվում ռազմական ներխուժում իրականացնել: Իր հերթին Սիրիայի ընդդիմությունը համարում է, որ իրեն թողել են Ասադի դաժան ռեժիմի դեմ պայքարում միայնակ:
Սակայն, ինչպես ընդգծում է հրատարակությունը, Սիրիայի ընդդիմությունը պետք է խոստովանի, որ միջազգային հանրության կողմից վճռական գործողությունների բացակայությունը ոչ միայն ցանկացած նշանակալից գործողության վրա Ռուսաստանի և Չինաստանի կողմից վետոի կիրառումն է կամ տարածաշրջանում ՆԱՏՕ-ի կողմից հերթական անգամ պատերազմ մղելու դժկամությունը, այլ այն, որ իրականում միջազգային հանրությունը սպասում է, թե երբ անկազմակերպ սիրիական ընդդիմությունը կվերածվի միասնական արդյունավետ շարժման: Դա պետք է տեղի ունենա միասնական հարթակի ստեղծմամբ, որտեղ կներկայացվեն բոլոր համապատասխան խմբերը:
Հրատարակությունը գրում է նաև, որ ապստամբներին այնուամենայնիվ հաջողվել է որոշ առաջընթացի հասնել: Մասնավորապես, նրանց հաջողվել է ստեղծել 4 տարածաշրջանային զինվորական խորհուրդներ, որոնց շնորհիվ ամրապնդվել են նրանց դիրքերը և ուժեղացել վերահսկողությունը երկրի կարևոր որոշ տարածաշրջաններում: Սակայն ընդդիմությունը իրեն դեռևս չի հռչակել որպես ներդաշնակ մեխանիզմ:
Հրատարակությունը նշում է, որ չնայած տարաձայնություններին, այդ խմբավորումները ընդհանուր նպատակ են հետապնդում՝ տապալել Ասադի ռեժիմն ու խաղաղ, ժողովրդավար պետություն ստեղծել: Նման պլանները չեն իրականանում համագործակցության կուլտուրայի բացակայության պատճառով:Նրանցից շատերը գերագնահատում են իրենց ազդեցության իրական մակարդակը և պայքարում առաջնորդության, այլ ոչ թե համագործակցության համար:
Հրատարակությունը նշում է, որ նրանց անհրաժեշտ է ստեղծել օրինական իշխանություն, որը կղեկավարի ազատագրված տարածքները, կբաշխի մարդասիրական օգնությունը: Նման անցումնային մարմինն ավելի հեշտ կարող է միջազգային հանրությանը անհրաժեշտ օգնության մասին կոչ անել, քան վտարանդի ապստամբական խմբավորումը՝ նշվում է հոդվածում:
