Վերջին ժամանակներս սկսված նոր սառը պատերազմում չեն կիրառվում ռազմուժ, զենք ու զինամթերք: Այս պատերազմը գաղափարների կռիվ է, թե ինչպես է անհրաժեշտ կազմակերպել քաղաքական կյանքը:
Պայքարն ընթանում է հեռարձակվող ԶԼՄ-ների և լայն ճանաչում ձեռք բերած սոցիալական ցանցերի միջև, որոնք բոլորովին տարբեր մոտեցում ունեն լուրը մատուցելուն և գրաքննությանը:
Հեռարձակվող ԶԼՄ-ներն ավելի շահավետ են ավտորիտար կառավարություններին, քաղաքացիները դիմում են սոցիալական ցանցերին, որպեսզի հետևեն իրենց իշխանությունների գործողություններին: Օրինակ, 2012 թ. Ռուսաստանում լուրեր էին պտտվում, որ ուլտրաազգայնական Ալեքսանդր Բոսիխը նշանակվելու է երիտասարդական քաղաքականության հարցով կառավարական հանձնաժողովի ղեկավար: Սակայն հայտնի լուսանկարը, որում նա հարվածում է խոսքի ազատության պաշտպաններից մեկին, շատ արագ տարածվեց ռուսալեզու բլոգներում և լրատվական կայքերում` զրկելով նրան այդ պաշտոնը ստանձնելու հնարավորությունից:
Սա պարզապես լրատվական պատերազմ չէ քաղաքական էլիտայի և ժողովրդավարության պաշտպանների միջև: Հեռարձակվող ԶԼՄ-ների և սոցիալական ցանցերի միջև կառուցվածքային լուրջ տարբերություն կա, տարբեր են նաև դրանց արժեքային համակարգերը: Օրինակ` Կրեմլում լավ տիրապետում են ԶԼՄ-ներին կառավարելու հմտություններին, ֆինանսավորելով այս դաշտը` իշխանությունները, թույլ չեն տալիս ավելորդ քննադատություն իրենց հասցեին: Իրականում, Պուտինի որոշմամբ, վերջրերս լրատվամիջոցների մասին օրենքում փոփոխություն կատարելու մասին որոշումն ուղղված էր ԶԼՄ-ներին պաշտպանելուն և սոցցացների գործունեությունը սահմանափակելուն:
Թվայնացված տեխնոլոգիաների ակտիվության ավելացում այսօր տեղի է ունենում ամբողջ աշխարհում, և յուրաքանչյուր տարի դրանց ազդեցության ուժը ավելի ու ավելի է մեծանում: Արաբական գարունը ծնվեց այն երկրներում, որտեղ սոցցանցերն օգտագործվում էին այն լուրերի տարածման համար, որոնց մասին երբեք չէր խոսվում հեռուստատեսությամբ: Բուազիզի ինքնազոհաբերումը, Սաիդի սպանությունը ապստամբության առիթ դարձան հենց սոցցանցերի միջոցով: Վստահորեն կարող ենք աել, որ հենց սոցցանցերը տեղնուտեղը նկատեցին Բեն Ալիին Թունիսում և Մուբարաքին` Եգիպտոսում: Իրանում ընդդիմադիր Կանաչ շարժումը Facebook-ն օգտագործում է իր գաղափարների տարածման համար, այն դեպքում, երբ մոլլայի պաշտոնական քարոզը տեղի է ունենում ֆիլմի միջոցով:
Չինաստանում ամբողջ մամուլը պատկանում է իշխող կուսակցությանը, սակայն վերջինս աստիճանաբար կորցնում է վերահսկողությունը ցանցերում քաղաքացիների` քաղաքական թեմաներով զրույցների նկատմամբ:
Որքան էլ երկրները տարբեր լինեն, միևնույն է` հիմնականում բոլոր տեղերում գործող իշխանությունները հովանավորում են հեռարձակվող ԶԼՄ-ներին` որոշ դեպքում նույնիսկ փորձելով սահմանափակումներ դնել սոցցանցերի նկատմամաբ, իսկ վերջիններս իրենց երբեմն ինչ-որ տեղ անհարգալից են դրսևորում:
Դժվար է ասել, թե ինչ միջոցով կարելի է հաղթանակ տանել այս սառը մեդիապատերազմում, բայց թերևս մի բան հստակ է. սոցցանցերում քաղաքացիների ակտիվությունը շատ է շեշտվում:
