Գյումրիի քաղաքապետի ընտրությունը կարծես թե դառնում է Իջևան-2: Իջևանի քաղաքապետի ընտրության ժամանակ էլ ՀՀԿ-ն հրաժարվեց պաշտպանել իր թեկնածուին, ինչի արդյունքում քաղաքապետ ընտրվեց ԲՀԿ-ի ներկայացրած թեկնածուն: Ընդ որում՝ այդ ընտրության ժամանակ ԲՀԿ թեկնածուին էին սատարում քաղաքական ընդդիմության գրեթե բոլոր սեգմենտները՝ Կոնգրես, «Ժառանգություն», ՀՅԴ:
Իջևանի ընտրություններն այդ ամենից հետո ծնունդ տվեցին խորհրդարանական ընտրությունների հավանական սցենարի մասին տարբեր խոսակցությունների, ըստ որոնց, բոլոր քաղաքական ուժերը պետք է հանդես գային որպես միասնական ընդդիմություն ՀՀԿ-ին: Եվ խորհրդարանական ընտրություններում այդ սցենարն ինչ-որ ձևով աշխատեց, միայն «Ժառանգությունը» հրաժարվեց միանալ միասնական շտաբին՝ պատճառաբանելով, որ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունն էլ իրականում թույլ է տալիս խախտումներ, բաժանում ընտրակաշառք, և այդ պայմաններում անիմաստ է խոսել օրինականություն վերահսկելու միասնական շտաբի մասին: Սակայն Իջևանի սցենարն ինչ-որ առումով, այնուամենայնիվ, աշխատեց, և կարծես թե աշխատում է մինչև այժմ՝ Կոնգրեսն ու ՀՅԴ-ն աշխատում են ԲՀԿ-ի հաջողության համար: Այլ հարց է, թե ով է շահում դրանից և ով է ավելի շատ կորցնում:
Գյումրին կարծես թե դառնում է Իջևան-2, բայց տրամաբանական շարունակության իմաստով: Այսինքն՝ շահում է ԲՀԿ-ն, շահում է համակարգը: Այլ կերպ ասած՝ Իջևանի օրինակից ոգևորվածները Գյումրիի օրինակով տեսնում են, թե իրականում ինչ է նշանակում ԲՀԿ-ի հաղթանակ և թե ինչպես է իրականում կայանում այդ հաղթանակը: Իհարկե՛, շատերն այդ բանը տեսան, ու մինչ այդ էլ զգուշացնում էին՝ թե՛ խորհրդարանի ընտրության ժամանակ, թե՛ դրանից առաջ:
Բայց «Բարգավաճ Հայաստանի» շոգեքարշին լծված քաղաքական ընդդիմությունը համառորեն փորձում էր չնկատել այդ ահազանգերը: Ներկայումս, Գյումրիի օրինակով, ամեն ինչ այնքան նկատելի է, որ դժվար է պատկերացնել, թե այս անգամ ինչպես պետք է չնկատվի այդ ամենը: Սակայն Իջևան-2-ի «իմաստը» շատ ավելի հետաքրքրական է այն առումով, որ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության առկայությունն ու պոտենցիալը Սերժ Սարգսյանը շատ ավելի արդյունավետ է օգտագործում հասարակական շահերի տեսանկյունից, քան Հայ ազգային կոնգրեսը, որպես ընդդիմություն՝ «Բարգավաճ Հայաստանին» ուղղված առաջարկներն ու ԲՀԿ-ի հանդեպ իր մոտեցումները ներկայացնելով որպես իր լուրջ քաղաքական հաշվարկի արդյունք և հաջողություն: Բանն այն է, որ օրինակ ԲՀԿ-ի միջոցով Սերժ Սարգսյանը լուծում է Գյումրին Վարդան Ղուկասյանից ազատելու հարցը, մինչդեռ Հայ ազգային կոնգրեսը ԲՀԿ-ի միջոցով հասարակության համար ոչ մի հարց չի լուծել մինչև այժմ: Նույնիսկ Հարսնաքարի դեպքի վերաբերյալ արտահերթ նիստի և ժամանակավոր հանձնաժողովի հարցը Կոնգրեսը չկարողացավ «Բարգավաճ Հայաստանի» միջոցով լուծել: Ահա այս իմաստով, Իջևանի և Իջևան-2-ի շարունակականությունը ակնհայտորեն ի ցույց է դնում այն խոշոր խաղը, որ իշխանական երկու ուժերը՝ ՀՀԿ-ն ու ԲՀԿ-ն խաղացին՝ Հայ ազգային կոնգրեսին փաստացի հանելով քաղաքական խաղից և թողնելով խաղից դուրս: Եվ այդ իմաստով, Գյումրին կամ Իջևան-2-ը դառնում են նախագահական ընտրության յուրօրինակ մոդելավորման դրսևորում, իհարկե՛, անկասկած ոչ հարյուր տոկոս ճշգրտությամբ: Պարզապես արդեն պարզ է դառնում, որ խաղը վարելու են «Բարգավաճ Հայաստանն» ու ՀՀԿ-ն, իսկ քաղաքական ընդդիմություն ասվածը մնացել է այդ խաղից լրիվ դուրս. կա՛մ պետք է նստի պահեստայինների նստարանին ու սպասի, կա՛մ առաջարկի լրիվ նոր խաղ, եթե, իհարկե, ունի դրա պոտենցիալը:
Գյումրիի պարագայում ակնհայտ է, որ հանրապետության երկրորդ քաղաքում քաղաքական ընդդիմության պոտենցիալը զրո է: Ընդ որում՝ ոչ միայն Կոնգրեսի, այլ բոլոր մյուս ընդդիմադիր ուժերի պարագայում: Եվ այս իմաստով Գյումրիի խաղով ոչ միայն Վարդան Ղուկասյանն է հեռացվում, այլ հեռացվում է նաև ընդդիմությունը:
Լուսանկարը՝ PanARMENIANPhoto-ի
