Լուրեր տարածվեցին, որ «Գազպրոմի» ղեկավար Միլլերը իր ընկերոջ` Կարեն Կարապետյանի միջոցով պատրաստվում է Հայաստանում 2 միլիարդ դոլարի չափով ներդրումներ կատարել:
Կարելի է մեծ վստահությամբ պնդել, որ նման ներդրման իրականություն դառնալու դեպքում այն կիրացվի բացառապես Երևանում: Երևանի ներկայիս քաղաքապետի ներգրավվածությունը նման նախագծի իրականացմանը այլ բան չի ենթադրում:
Ռուսական նման խոշոր ներդրման գաղափարի նորացված գործարկումները մեր մայրաքաղաքում հիշեցնում են ոչ վաղ անցյալում Երևանում Մոսկվայի նախկին քաղաքապետ Լուժկովի բիզնես-նախագծերը, որոնք հայտնի պատճառներով վերջերս «անտերության» էին մատնվել: Երևում է` ռուսներին շատ է դուր եկել Երևանը` հատկապես քաղաքական առումով: Քանի որ Հայաստանի տնտեսության վրա դրա ազդեցությունը, որը կթմբկահարվի մեր պաշտոնական լրահոսերով, իրականում երկրորդական նշանակություն ունի պաշտոնական Մոսկվայի համար: Ի վերջո, բիզնես շահը ենթադրում է որոշակի շահույթ: Միլիարդավոր դոլարների հետ գործ ունեցող շրջանակների համար հսկայական ֆինանսական միջոցների ծախսը չի կարող հենց այնպես (հայերի սիրուն աչքերի համար) արվել: Նորություն չէ, որ Հայաստանը բացարձակապես անհետաքրքիր է նման խոշոր բիզնես-շահի համար: Հետևաբար, այստեղ գործ ունենք ռուսական հերթական (ականջդ կանչի Լուժկով) քաղաքական շահի գործարկման հետ: Ու նախորդ նման փորձը գալիս է ապացուցելու, որ գործ ունենք հստակ նախագծված մի ծրագրի հետ, որը պաշտոնական Մոսկվայի համար հստակ գործարկելի է Երևանի քաղաքապետի անձով: Իսկ որ Երևանի քաղաքապետը Հայաստանի քաղաքական դաշտում այլևս խոշոր խաղացող է, վկայում են ոչ միայն իրավական (սահմանադրական) դրույթները (ի վերջո, բոլորին էլ պարզ է, որ վարչակարգը թքած ունի ՀՀ Սահմանադրության վրա), այլ նաև Երևանի քաղաքապետի փոխարինման հետ կապված վերջին զարգացումները: Իսկ քաղաքական դաշտում խոշոր խաղացողը չի կարող գործել առանց քաղաքական հիմնաքարի` իշխանության նկատմամբ հավակնության: Հատկապես, որ մենք գտնվում ենք ռուսական քաղաքակրթական դաշտում, որտեղ իշխանության պահպանման ու փոխանցման խնդիրները առանցքային նշանակություն ունեն: Հետևաբար նման ներդրման գործարկումը կարող է տեսանելի ապագայում մարտավարական տեսանկյունից կապված լինել 2012 թվականին Հայաստանում սպասվելիք ընտրությունների հետ, իսկ ռազմավարական տեսանկյունից՝ նպաստել Հայաստանի կախվածության հերթական խորացմանը: Կախվածություն, որը ճահիճ է հիշեցնում, որտեղ խեղդվող երիտասարդ մեր պետությանը կերակրում են 2-միլիարդանոց բլիթով, մինչև կհայտնվենք ռուսական օվկիանոսում: Նման բլիթով խանդավառվածները մոռանում են միայն, որ այդ օվկիանոսը ևս վաղուց հոտած է, ափերն էլ` ցամաքած:
