«Այն մարդիկ, ովքեր ասում են, թե մեր տոների մի մասը հեթանոսական է՝ չեն կարողանում առաջ նայել, իսկ նրանք, ովքեր ասում են, թե քրիստոնեական է՝ չեն կարողանում ետ նայել»,- այս մասին այսօր լրագրողների հետ հանդիպմանը նշեց գրականագետ Վարդան Դևրիկյանը:
Ըստ նրա՝ բոլոր եկեղեցական տոները, որոնք այժմ տարածված են, ունեցել են իրենց նախաքրիստոնեական, հեթանոսական ակունքները: Քրիստոնեությունը հոգևոր վերաիմաստավորման է ենթարկել այդ տոները. ‹‹Մեր եկեղեցին մի յուրօրինակ գանձատուփ է: Այն հեթանոսական մշակույթից պահեց այն, ինչը կենսունակ էր: Պետք է փորձենք ցույց տալ ոչ թե տոների քրիստոնեական կամ հեթանոսական լինելը, այլ այն, ինչը վաղնջական ժամանակներից մեր ժողովրդի հիշողության մասն է կազմել ու շարունակել է քրիստոնեական մշակույթը»:
‹‹Քրիստոնեական և հեթանոսական տոների միջև հակադրությունը ստեղծում է հենց եկեղեցին: Բոլոր տոները, որոնք մենք նշում ենք, ունեն իրենց վաղնջական ավելի հին ակունքները: Մարդիկ այս տոները ընկալում են ու պետք չէ փորձել արմատախիլ անել դրանք»,- հավելեց ազգագրագետ Գոհար Ստեփանյանը:
