Մաշտոցի պողոտայի այգին ներկայումս վերածվել է Հայաստանի քաղաքացիական ճակատամարտի վայրի: Վերջին շրջանում այդ վայրերը բավական շատ են. մի տեղ քաղաքացիները հաղթում են այդ ճակատամարտում, մեկ այլ տեղ ճակատամարտը չի հաջողվում ավարտել ցանկալի արդյունքով: Բայց այն, որ այդ ճակատամարտը, այդ պայքարն արդեն կա և այն անավարտ է, անվերջ, շարունակական՝ ինքնին արդեն հաղթանակ է, որովհետև այդ ճակատամարտի տարբեր վայրերում քաղաքացիական Հայաստանի հաղթանակների հարաբերակցությունն անշեղորեն աճելու է հօգուտ Հայաստանի ապագայի, հօգուտ նոր Հայաստանի:
Ներկայումս այդ ճակատամարտը տեղի է ունենում Մաշտոցի պողոտայի այգում, ուր, ինչպես հայտնի է, քաղաքապետարանը փորձում է տեղավորել Աբովյան փողոցի մայթերից ապամոնտաժված խանութները: Բնապահպաններն ու քաղաքացիական ակտիվիստները փորձում են փրկել կանաչ տարածքը հերթական զավթումից, ու իշխանությունն այլևս չունենալով որևէ փաստարկ՝ գործի է դրել ոստիկանությանը և փորձում է ավելի ու ավելի ուժեղացնել ուժային ճնշումը: Սա խորհրդանշական ու հատկանշական երևույթ է՝ այն իմաստով, որ կարծես թե բնորոշում է Հայաստանում առկա գլոբալ վիճակը:
Իշխանությունը փորձում է հանդես գալ, այսպես ասած, քաղաքակիրթ դեմքով, բարեփոխիչ կերպարով, փորձում է զրույցի բռնվել հասարակության հետ, ասել, խոսել, լսել, բայց երբ բանը հասնում է արդեն պրակտիկայի շարունակությանը, ապա իշխանությունը մնում է իր գործելաոճին և հասարակությանը պարզապես ասում՝ ես քեզ տալիս եմ խոսելու հնարավորություն, ես քեզ լսում եմ, քեզ մոտենում եմ, բայց հանկարծ մտքովդ չանցնի, որ որոշումները կայացնելիս ես քո կարծիքով եմ առաջնորդվելու:
Ահա այստեղ է Հայաստանի ներկայիս պահի խնդիրը՝ ով է կայացնում որոշումներն ու ինչը հաշվի առնելով: Ու երբ հասարակությունը փորձում է իրականություն, իրատեսություն, պրակտիկություն հաղորդել իշխանության այդ նոր ոճին, երբ արդեն փորձում է լինել որոշող, իշխանությունն անմիջապես գործի է դնում ոստիկանական ուժը, գործի է դնում ուժային կառույցների ռեսուրսը: Մաշտոցի պողոտայի իրադարձությունները այդ գլոբալ երևույթի լոկալ վկայությունն են, հետևաբար ինչն է այստեղ խնդիրը. Խնդիրն այն է, որ այն, ինչ կատարվում է Մաշտոցի պողոտայում, զուտ բնապահպանների, Երևանի քաղաքաշինական և բնապահպանական խնդիրներով մտահոգ խմբերի և նախաձեռնությունների խնդիրը չէ, դա ընդհանրապես քաղաքացիական գիտակցությամբ ապրող հասարակության խնդիրն է՝ անկախ այդ խնդիրների լոկալ բնույթից:
Դա նաև բանակում տուժած և զոհված զինծառայողների հարազատների խնդիրն է, դա հարստահարվող փոքր ու միջին ձեռնարկատերերի խնդիրն է, տարբեր այլ կամայականություններից տուժած, իրավազուրկ քաղաքացիների խնդիրը, որովհետև լոկալ մի դրվագ է, որ բնորոշում է ընդհանուր իրավիճակը: Եվ այդ գիտակցումը քաղաքացիների մոտ պետք է լինի, պետք է արթնանա, քանի որ միայն դրա շնորհիվ է լինելու լոկալ հաղթանակների դրական հաշվեկշիռն ու քաղաքացիական, իրավական, հզոր ու մրցունակ Հայաստանի գլոբալ հաղթանակը:
