Դժվար է գնահատել ԲՀԿ համամասնական ցուցակում ներգրավվելու մասին նախկին արտգործնախարար Վարդան Օսկանյանի հայտարարությունը, հատկապես հայտարարության բովանդակության տեսանկյունից, որտեղ Օսկանյանը կոչ է անում համամասնական ընտրակարգի օգտին հանդես եկող քաղաքական ուժերին, այդ թվում` ընդդիմադիր Կոնգրեսին, Ժառանգությանը, Դաշնակցությանն ու ԲՀԿ-ին, համախմբվել խորհրդարանական ընտրություններում ավելի լայն նպատակի շուրջ, ապա խոսում է արդար ընտրությունների անհրաժեշտության և կարևորության մասին:
Դժվար է ասել, սա քաղաքական սեզոնի լրջագույն իրադարձությունների՞ց է, թե՞ անեկդոտ: Բանն այն է, որ գրեթե ոչ մի կասկած չկա, որ Վարդան Օսկանյանն արտահայտում է նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի շահերը, որոնք, հասկանալի պատճառներով, Քոչարյանն ինքը չի կարող անձամբ արտահայտել: Սակայն նույնիսկ նման դեպքում ըստ էության ստացվում է, որ Քոչարյանը հանդես է գալիս ներքաղաքական կոնսոլիդացիայի ջատագովի դերում, ընդդեմ ընտրակեղծիքների: Սա արդեն իսկ անեկդոտ է, սակայն, չգիտես ինչու, ավելի շատ ոչ թե ծիծաղ է առաջացնում, այլ մտահոգություն և ափսոսանք: Մտահոգություն և ափսոսանք` այն իմաստով, որ ընդամենը չորս տարի առաջ Երևանի փողոցներում տասը մարդու սպանության պատասխանատվություն կրող գործիչը այսօր հանդես է գալիս լայն համախմբման կոչ անողի դերում, այսինքն` իրեն իրավունք է վերապահում, իրեն թույլ է տալիս նմանօրինակ հայտարարություններ անել, թեկուզ անուղղակի, միջնորդավորված:
Սա վկայում է այն պարզ իրողության մասին, որ Հայաստանում համաժողովրդական շարժում ասվածն էական նահանջ է ապրել, և դաշտը լղոզվել է այնքան, որ Քոչարյանն այսօր իրեն թույլ է տալիս այդ դաշտում ինչ-որ հաշվարկներ անել և ակնկալիքներ ունենալ: Այսինքն` Քոչարյանի նմանօրինակ ակտիվությունը, ըստ էության, վկայում է համաժողովրդական շարժման հավակնություն ներկայացնող Հայ ազգային կոնգրեսի էական ձախողման մասին, այլապես եթե նույնիսկ իշխանափոխություն իրականացնելը չէր ստացվում ՀԱԿ-ի մոտ, ապա գոնե Ռոբերտ Քոչարյանին լռել պարտադրել ՀԱԿ-ը պետք է կարողանար և այդ խնդիրը պետք է լուծած լիներ վաղուց: Սակայն այսօր Քոչարյանը ոչ միայն չի լռում, այլև նույնիսկ համարձակություն ունի հանդես գալ կոնսոլիդացիոն կոչերով` կարծես թե ծաղրելով և՛ հասարակությանը, և՛ մասնավորաբար Հայ ազգային կոնգրեսին:
Սա հիրավի մտահոգիչ իրողություն է, որովհետև եթե Քոչարյանը ընդամենը չորս տարի հետո նման բան է իրեն թույլ տալիս, և եթե դա թույլ են տալիս հասարակությունն ու համաժողովրդական կոչված շարժումը և նրա առաջնորդները, ապա կարելի է պատկերացնել, թե Քոչարյանն իրեն է՛լ ինչ կարող է թույլ տալ ևս մի չորս տարի հետո: Սակայն սրանում, իհարկե, ոչ մի նոր բան և զարմանալի բան ըստ էության չկա, քանզի մինչև Վարդան Օսկանյանը, ՀԱԿ-ն ինքն էր Բարգավաճին համագործակցության կոչեր անում:
