Վիվասել-ՄՏՍ ընկերության գլխավոր տնօրեն Ռալֆ Յիրիկյանի նախագահության թեման սկսում է հայտնվել ակտիվ շրջանառության մեջ: Ինչպես հայտնի է, արդեն այդ թեման դարձել է «Ֆեյսբուք» սոցիալական հեղինակավոր ցանցի «սեփականությունը», ունի սեփական էջ: Այսինքն, թեման ունի սեփական էջ, ոչ թե Յիրիկյանը, որովհետև Յիրիկյանի մասով դեռ հայտնի չէ, թե ինչ է մտածում նա իր նախագահության վերաբերյալ թեմատիկայի ծավալման շուրջ: Հայտնի է նաև, որ ամեն ինչ սկսվեց ռուսական մամուլից, որտեղ տեղեկություն հայտնվեց այն մասին, որ ՄՏՍ ընկերությունը լրացուցիչ ֆինանսավորում է տրամադրելու իր Վիվասել-ՄՏՍ դուստր ընկերությանը, որով, ըստ էության, ֆինանսավորում է Յիրիկյանի նախագահական հավակնությունները:
Հայտնի չէ նաև, թե արդյոք դա Յիրիկյանի՞ հավակնությունն է, թե՞ նրա անվան տակ կան այլ քաղաքական համատեքստեր: Մասնավորապես, ավելորդ գաղտնապահությամբ չզբաղվելու համար ասենք, որ խոսքը նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի քաղաքական հավակնությունների մասին է: Ռալֆ Յիրիկյանը Հայաստան եկավ հենց Քոչարյանի նախագահության շրջանում, նրա շրջանում Վիվասելը սկսեց գործել ու բարգավաճել, նրա շրջանում էլ վաճառվեց ՄՏՍ-ին: Իսկ ՄՏՍ-ն էլ ռուսական «Սիստեմա» ընկերության մաս է, որի տնօրենների խորհրդի անդամ է նաև Ռոբերտ Քոչարյանը: Այդ շղթան, ինչպես նաև այլ քաղաքական հանգամանքներ վկայում են, որ Յիրիկյանի հավակնությունը քոչարյանական պռոյեկցիայով ներկայացնելն այդքան էլ անհիմն չէ:
Ըստ էության, եթե փոքր–ինչ պարզունակ բնութագրենք իրավիճակը, ապա կարող ենք ասել, որ Քոչարյանը, փաստորեն, փորձում է այժմ էլ քաղաքականություն վերադառնալ Յիրիկյանի միջոցով, կամ մտադիր է այդպիսի փորձ կատարել: Չի էլ բացառվում, որ Յիրիկյանն ինքն էլ գլխի չի ընկնում այդ ամենի մասին, այսինքն՝ մինչև վերջ չի պատկերացնում, որ իր նախագահական հավակնությունն, ամենայն հավանականությամբ, օգտագործվելու է մեկ այլ իշխանական հավակնության սպասարկման համատեքստում:
Մյուս կողմից, սա, իհարկե, կարող է զգալի առաջընթաց լինել քոչարյանական մտածողության տեսանկյունից այն իմաստով, որ նա ինքնին հասկանում է քաղաքականություն վերադառնալու կամ քաղաքական հավակնությունները սպասարկելու փակուղային իրողության հանգամանքը, հասկանում է, որ թե՛ Դաշնակցության, թե՛ «Բարգավաճ Հայաստան»–ի, թե՛ Վարդան Օսկանյանի միջոցով ինչ որ բան անելն անհնարին է, և մնացել է միայն կառչել Ռալֆ Յիրիկյանի բարի համբավից: Բանն այստեղ ընդամենն այն է, թե ինչ կմնա այդ համբավից, կամ այդ համբավից ինչ կթողնեն, երբ Յիրիկյանը հանկարծ իսկապես փորձի մտնել քաղաքական խաղի մեջ:
