Հայաստանի պետական պարտքը 2011 թվականին կրկնակի աճել է: Թույլատրելի բանական սահմանը 50 տոկոսն է: Այսինքն` Հայաստանի պետական պարտքը թույլատրելի սահմանի եզրին է: Բայց այդ պայմաններում անգամ կարելի է ասել, որ Հայաստանի իշխանության ճակատագրի վրա դա չի ազդի նույնիսկ մեկ տոկոսով: Հայաստանի իշխանության ճակատագիրը, և սա պետք է ցավով արձանագրել, կախված չէ կառավարման արդյունքներից, ցուցանիշներից, որակից:
Հայաստանի իշխանության ճակատագիրն ընդհանրապես անհայտ է, թե ինչից է կախված: Նույնիսկ կարելի է կասկածել, որ Հայաստանի իշխանությունը ճակատագիր ունի: Ճակատագիր ունեցողը, կամ նա, ով գիտե, որ կա, կարող է լինել այդպիսի բան` ճակատագիր, չի կարող լինել այդպես անմեղսունակ, ինչպես որ Հայաստանի իշխանություններն են: Ճակատագիր ունեցողը մի քիչ վախ է ունենում, մի քիչ զգուշություն, մի քիչ կասկածում է իր քայլերի վրա, մի քիչ լսում է ուրիշներին: Հայաստանի իշխանության պարագայում այդ ամենը չկա: Հայաստանի իշխանությունները վախ չունեն, ուրիշին լսելու կամք չունեն, սեփական քայլերին կասկածելու ուժ չունեն, զգույշ լինելու շանս չունեն:
Այդ ամենի բացակայության պատճառն էլ հենց այն է, որ Հայաստանի իշխանությունը ճակատագիր չունի: Իսկ դրա հետևանքն էլ այն է, որ Հայաստանը պարտքեր ունի ու շարունակում է պարտքեր կուտակել: Այդ պարտքերը այն վճարն են, որ մենք տալիս ենք Հայաստանի իշխանության առանց ճակատագիր կյանքի համար: Մինչդեռ այդպիսով մենք խաղում ենք երկրի, պետության, մեր երեխաների ճակատագրի հետ: Ժամանակը չէ՞, արդյոք, լրջորեն մտածել այդ մասին, քանի մեր արտաքին պարտքը չի կազմել մեր ՀՆԱ 100 տոկոսը, քանի դեռ մենք կարող ենք ինչ-որ չափով պահել ինքներս մեզ, տեր լինել ինքներս մեր ճակատագրին:
Պետք է բոլորը հասկանան ու գիտակցեն, որ առանց ճակատագիր իշխանությունն ապրում է ժողովրդի, քաղաքացիների ու պետության ճակատագրի հաշվին: Վստահաբար կարելի է ասել, որ դա չի բավարարում Հայաստանի Հանրապետության ոչ մի բանական քաղաքացու: Բայց այդ դեպքում տրամաբանական հարց է առաջանում, թե ինչո՞ւ են քաղաքացիները հանդուրժում այդ իրականությունը: Ինչո՞ւ են նրանք դժգոհում առավելապես խոհանոցներում կամ ծխարաններում, կամ բակերում նարդի խաղալիս, այն էլ` եթե համոզված են, որ մոտակայքում որևէ անծանոթ ականջ չկա:
Այդ հարցին պատասխանելու շատ փորձեր են կատարվում մեզանում, բայց անկախ պատասխանի արդյունավետությունից և ընդգրկումից, միևնույն է, խնդիրը շարունակում է մնալ և մեծանալ, մեծանալ ու խորանալ: Իսկ ճակատագիրը` հասարակության և պետության ճակատագիրը, համառորեն շարունակվում է կիսվել, մաս-մաս լինել, սնուցել ավազակապետական համակարգը, մինչև երևի վերջանալը, որ ժողովուրդն էլ այլևս ճակատագիր չունենա և չվախենա այլևս, չկասկածի իր քայլերին, չլսի այլոց, չզգուշանա ոչնչից:
