Ռուսաստանի Պետդումայի ընտրությունը հնարավորություն է տալիս որոշակի եզրահանգումներ անել Հայաստանում 2012 թվականի մայիսին սպասվող խորհրդարանի ընտրության վերաբերյալ: Բանն այն է, որ ռուսական քաղաքական գործընթացները գրեթե նույնությամբ հաճախ պրոյեկտվում են նաև Հայաստանի վրա:
Այդ իմաստով առաջիկայում անշուշտ կլինեն շատ վերլուծություններ և մեկնաբանություններ, թե ինչ ազդեցություն կարող է ունենալ Պետդումայի ընտրությունը Հայաստանում սպասվող առաջիկա ընտրական գործընթացի վրա: Այստեղ, սակայն, պետք է հնարավորինս զերծ մնանք չափազանցություններից:
Բանն այն է, որ ուղղակի հետևությունների հիմքեր գրեթե չկան: Օրինակ` Պետդումայի ընտրությանը ապահովվեց «Եդինայա Ռոսիա»-ի մոտ 50 տոկոսանոց հաղթանակը: Դա ամենևին չի նշանակում, որ Հայաստանում էլ իշխող կուսակցությունը իրեն վերագրելու է այդպիսի ցուցանիշ: Բանն այն է, որ Հայաստանում ընտրակարգը հարյուր տոկոս համամասնական չէ, ինչպես Ռուսաստանում: Բայց, մյուս կողմից, մեծամասնական ընտրակարգը Հայաստանի իշխող ՀՀԿ-ին կարող է հնարավորություն տալ ավելի քիչ ձայն գրել համամասնականով և «պակասը» լրացնել մեծամասնականի միջոցով:
Այստեղ էական պահ կա նաև` կապված այն միտումի հետ, որ նկատվեց Ռուսաստանում: Ռուսաստանում իշխող կուսակցությունը, նախկին ընտրության համեմատ, ավելի նվազ տոկոս է ստացել`ավելի քան 10 տոկոսով ավելի քիչ ձայն, քան 2007 թվականին: Իսկ Հայաստանում ՀՀԿ-ն հայտարարում է իր ձայները ավելացնելու մտադրության մասին, և ներքին պրոցեսների տրամաբանությունն էլ է հուշում, որ Սերժ Սարգսյանը պետք է խորհրդարանի ընտրությունն օգտագործի իր իշխանությունը, ի դեմս ՀՀԿ ձայների, ավելացնելու ուղղությամբ, որպեսզի կարողանա ըստ էության պատրաստվել արդեն 2013-2018 նախագահական փուլին:
Հայաստանում թերևս տարբերություն կլինի նաև կուսակցությունների քանակի առումով, և ի տարբերություն Ռուսաստանի` Հայաստանում խորհրդարան կանցնեն, ամենայն հավանականությամբ, ավելի շատ թվով կուսակցություններ, քանի որ այլ է Հայաստանում ներքաղաքական իրավիճակը:
Ռուսաստանում իշխանության հորիզոնականը տարածվում է ոչ միայն հանրային սեկտորով, այլ նաև քաղաքական: Այսինքն` իշխանությունն ըստ էության Ռուսաստանում վերահսկողության տակ է վերցրել ամբողջ քաղաքական դաշտը` կարողանալով իշխանական, ֆինանսական և տեղեկատվական լծակների միջոցով մարգինալացնել ընդդիմությանը և թողնել, այսպես ասած, թանգարանային ընդդիմություն` ի դեմս Կոմկուսի, Ժիրինովսկու, և նաև կառավարելի ընդդիմություն`ի դեմս Միրոնովի:
Հայաստանում իրավիճակն այլ է` քաղաքական դաշտում միակենտրոն վերահսկողություն գոյություն չունի, ինչը Սերժ Սարգսյանին ստիպելու է հաշվի առնել իրողություններն ու ավելի շատ կոմպրոմիսներ որոնել, քան, օրինակ, Պուտինը: Եվ ամենակարևորը` Հայաստանի ընտրական գործընթացներում մեծ է միջազգային հանրության ազդեցությունը, ինչը ևս ենթադրում է բոլորովին այլ տրամաբանություն:
Այդ ամենով հանդերձ` ՌԴ Պետդումայի ընտրությունները Հայաստանի խորհրդարանի ընտրության մասին դատողությունների հիմք դիտարկելը հենց կլինի այն չափազանցությունը, որը ինչ-որ առումով կարող է Հայաստանի տեղեկատվական դաշտում առաջացնել ավելորդ շեղումներ: Պետդումայի ընտրությունն իրականում որևէ ազդեցություն չի ունենա Հայաստանի ընտրական գործընթացների վրա: Դա չի նշանակում, որ ազդեցություն չի ունենա Ռուսաստանը: Պարզապես, եթե ռուսաստանյան ընտրությանը Մոսկվայի ազդեցությունն է ամենամեծը, ապա Հայաստանում սպասվող ընտրությանը Մոսկվայի ազդեցությունը լինելու է ընդամենը մեկը, ու հաստատ` այլևս ոչ ամենամեծը:
