Այսօր Ազատության հրապարակում տեղի է ունենալու Հայ ազգային կոնգրեսի հերթական հանրահավաքը: Հանրահավաքի գլխավոր ինտրիգը, թերևս, ոչ այնքան այն է, թե գործողությունների ինչ համալիր է ներկայացնելու Կոնգրեսը հասարակությանը, որքան այն, թե ինչ է լինելու նախորդ` սեպտեմբերի 23-ի հանրահավաքի ընթացքում Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հայտարարության կապակցությամբ: «Ինչպես նշել եմ իմ նախորդ ելույթում, սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին Հայաստանի քաղաքական ճգնաժամի հաղթահարման հարցում լուրջ բեկում կամ վերջնական հստակեցում է տեղի ունենալու…
Այս պնդման հավաստիացումը դուք կստանաք հաջորդ հանրահավաքում, որը կկայանա սեպտեմբերի 30-ին»,- սեպտեմբերի 23-ի հանրահավաքում հայտարարել էր Լևոն Տեր-Պետրոսյանը: Եվ ահա այսօր հանրահավաքի գլխավոր ինտրիգը, թերևս, հենց սա է, թե բեկման ինչ հավաստիացում է ներկայացնելու Կոնգրեսի առաջնորդը… Դրանից նաև զգալիորեն կախված է լինելու Կոնգրես-հասարակություն հարաբերությունը, որովհետև եթե Տեր-Պետրոսյանին չհաջողվի ներկայացնել իսկապես բեկումնային իրողության հավաստիացում, ապա հասարակության մի զգալի մաս կարող է և դադարել այլևս Կոնգրեսի որևէ այլ հավաստիացում լուրջ ընկալելուց: Այդ իմաստով, սեպտեմբերի 30-ի հանրահավաքը իսկապես կարող է լինել, և թերևս կլինի բեկումնային:
Առայժմ պետք է արձանագրել, որ Հայ ազգային կոնգրեսի նախորդ հանրահավաքից մինչև այժմ ընկած ժամանակահատվածում Հայաստանի ներքաղաքական կյանքը ապրել է առավելապես արտաքին ազդակներով` Սերժ Սարգսյանը մեկնել է արևմտյան շրջագայության` ԱՄՆ, Ֆրանսիա և Լեհաստան, իսկ Ռուսաստանում էլ տեղի է ունեցել Պուտինի վերադարձի ավետիս, ինչը Հայաստանում առաջ է բերել Քոչարյանի քաղաքական ակտիվության և վերադարձի փորձերի մասին բուռն քննարկումներ: Ու ստացվում է, որ այսպես ասած` հիմնական քաղաքական սուբյեկտներից իր «խոսքը» պետք է ասի Կոնգրեսը, այսինքն` Կոնգրեսի դիրքից է, որ ներքաղաքական կյանքը այդ ընթացքում չի ստացել ազդակներ:
Դրանք, անկասկած, կլինեն այսօր, ինչի արդյունքում, իհարկե, հեղափոխական կամ շրջադարձային իրադարձություններ սպասելը, մեղմ ասած, քիչ իրատեսական կլինի: Պարզապես դրանով Հայաստանի ներքաղաքական որոշակի ցիկլ կարող է ամբողջանալ` ուրվագծելով առաջիկա քաղաքական զարգացումների վեկտորը: Խնդիրը պարզապես այն է, համենայնդեպս` հանրահավաքի հետ կապված, թե արդյոք Կոնգրեսին կհաջողվի՞ բարձրացնել ներքաղաքական կյանքում հասարակության սուբյեկտությունը, որովհետև ակնհայտ է, որ ներկայումս դրա անհրաժեշտությունը կա, և դա նաև Կոնգրեսի համար է անհրաժեշտ, որովհետև Կոնգրեսի ներքաղաքական ուժը հենց այդ սուբյեկտության մեջ կարող է լինել: Ընդհանրապես, Հայաստանում այսօր ներքաղաքական իրական ուժ կարող է լինել այն, որը կբարձրացնի հասարակական սուբյեկտության աստիճանը ներքաղաքական պրոցեսներում:
