Ադրբեջանը Հայաստանի դեմ հայտ է ներկայացրել Հաագայի արբիտրաժային դատարան՝ մեղադրելով, թե Հայաստանն իբր «օկուպացիայի» ընթացքում վնասել է Ադրբեջանի տարածքների ֆլորան ու ֆաունան: Բաքուն, իհարկե, մի կողմից փորձում է այդ կերպ ձգտել «կոծկել» պետական մակարդակով իրականացվող այն վանդալիզմը, որ ծավալվում է օկուպացված Արցախի տարածքում՝ մշակութային օբյեկտներից մինչև ամբողջական բնակավայրերի ոչնչացում:
Միևնույն ժամանակ, կասկածից վեր է, որ Ադրբեջանի հայցերը Հայաստանի հանդեպ առնվազն հոգեբանական ճնշման միջոց են՝ փոխադարձ հայցերից հրաժարվելու պայմանը թելադրվելու համար: Ադրբեջանի համար այդ խնդիրը ունի կարևոր նշանակություն և այն պետք չէ թերագնահատել:
Բանն այն է, որ միջազգային դատական հայցերն այն կատեգորիան են, որտեղ Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև նվազագույնը՝ ուժերի բալանս կա, եթե չասենք, որ Հայաստանը ունի առավելության մի շարք ասպեկտներ, կապված պատերազմական հանցագործությունների աղաղակող փաստերի հետ, որ թույլ է տվել Ադրբեջանը: Չեզոքացնելով այդ ասպեկտը՝ Ադրբեջանը, ըստ էության, ցանկանում է չեզոքացնել այն եզակի հարթություններից մեկը, որտեղ այսպես ասած բալանսը Բաքվի օգտին չէ, նաև մի շարք այլ պատճառներով:
Չեզոքացնելով այդ հարթությունները՝ Ադրբեջանն, ըստ էության, ակնկալում է «չոր հաշվով» թողնել գերազանցապես ուժերի բալանսը, որի հարցում ունի թերևս տևական ժամանակ անհամեմատ առավելության համոզում: Հարկ է նկատել՝ ոչ անհիմն համոզում: Հետևաբար, Հայաստանի համար շատ կարևոր է պահպանել հարթությունը, որտեղ Ադրբեջանը չունի առավելություն և առկա է ուժերի նվազագույնը համեմատելի բալանս:
Ինչպես հայտնի է, պաշտոնական Երևանը հայտարարում է, որ պատրաստ է քննարկել իրավական հայցերից փոխադարձաբար ամբողջությամբ հրաժարվելու հարցը, եթե կլինի երաշխավորված մեխանիզմ ոչ միայն ընթացիկ իրավական վեճերի, այլ նաև ապագայում այդպիսիք բացառելու համար: Պաշտոնական Երևանը, ըստ ամենայնի, փորձում է մի կողմից կտրուկ չմերժել և Ադրբեջանին չտալ խաղաղության գործընթացում ապակառուցողականության համար մեղադրանքի առիթ, մյուս կողմից, իհարկե, ժամանակ շահել և մանևրել իրավական հայցերից հրաժարվելու պայմանի հարցում:
Ադրբեջանը նոր հայցով ակնհայտորեն փորձում է ուժգնացնել Հայաստանի հանդեպ ճնշումը: Դրան տեղի տալը, իհարկե, ոչ միայն չի ապահովելու որևէ գործնական հավասարակշռված առաջընթաց խաղաղության գործընթացի իրական գետնի վրա, այլ հակառակը՝ գետնի վրա փաստացի այդ գործընթացը դարձնելու է էլ ավելի անհավասարակշռված, ինչն էլ հենց Բաքվի հաշվարկի հիմքում է:
