Թուրքական մամուլի տեղեկություններով՝ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը համապատասխան հանձնարարական է տվել արտաքին գործերի նախարար Ֆիդանին և MIT-ի տնօրեն Քալընին, որպեսզի կողմերի հետ քննարկեն Իսրայելի կողմից պատանդների դիմաց ազատ արձակվող 15 պաղեստինցու մշտական ապաստան տալու հարցը:
ՀԱՄԱՍ-ի հետ Իսրայելի գործարքը ենթադրում է, որ յուրաքանչյուր իսրայելցի պատանդի դիմաց բանտերից ազատ է արձակվում երեսուն պաղեստինցի, իսկ եթե պատանդը կին է կամ աղջիկ, ապա ազատվում է հիսուն պաղեստինցի: Ըստ տեղեկությունների՝ բանակցություններում ամենադժվար հարցը վերաբերել է Իսրայելում ցմահ ազատազրկման դատապարտված պաղեստինցիներին:
Իսրայելական մամուլի հրապարակումներից դատելով՝ Նաթանյահուի կառավարությունը հարկադրված է եղել դիմել Գերագույն դատարանին, որպեսզի խնդիրը կարգավորվի, բայց առաջադրել է պայման, որ առանձնակի ծանր հանցագործության համար դատապարտվածները պետք է արտաքսվեն ինչպես Գազայից, այնպես էլ Հորդանանի արեւմտյան ափի տարածքներից՝ առանց երբևէ վերադառնալու իրավունքի:
Հասկանալի է, որ Իսրայելի կողմից ցմահ ազատազրկման դատապարտված պաղեստինցիների որևէ երկրում ապաստան տրամադրելու հարցը չափազանց նուրբ է: Անկախ քաղաքական գործարքից՝ նրանք զինված պայքարի կազմակերպիչներ են: Եվ ոչ մի երկիր չի կարող վստահ լինել, թե նրանց ապաստանելով՝ չի վտանգում իր ներքին կայունությունը:
«Անադոլուն» հայտնում է, որ Թուրքիայի նախագահը հանձնարարել է տասնհինգ պաղեստինցիների ընդունման հարցը քննարկել Եգիպտոսի պատկան մարմինների հետ և ամեն ինչ անել, որպեսզի նրանք ունենան խաղաղ և ապահով կյանքի հնարավորություն:
Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար Ֆիդանը մինչ այդ ՀԱՄԱՍ-ի քաղաքական առաջնորդների հետ հանդիպում է ունեցել Դոհայում, ապա նրանք այցելել են Անկարա և նախագահական նստավայրում բանակցել Էրդողանի հետ: Ըստ երևույթին, հենց այդ քննարկումների ընթացքում էլ հստակեցվել է տասնհինգ պաղեստինցիների Թուրքիայում ապաստան տալու հարցը:
Նման բարդ որոշում ընդունելով՝ Թուրքիայի նախագահը, երևում է, լուծում է թե՛ ներքին, թե՛ արտաքին քաղաքական խնդիր: Էրդողանը քաղաքական իսլամի ջատագով է: Ապաստան տալով պաղեստինցի նախկին զինյալներին՝ նա սեփական հանրությանը ներկայանում է որպես Պաղեստինի ժողովրդի և նրա պետականության հովանավոր:
Ինչ վերաբերում է արտաքին քաղաքականությանը, ապա Էրդողանի այդ որոշումը, բնականաբար, Թուրքիային ներգրավում է մերձավորարևելյան կարգավորման ավելի խորքային քննարկումներին: Պաղեստինցի տասնհինգ նախկին զինյալների Թուրքիայում ապաստան տալու միջոցով նա Իսրայելի հետ հարաբերություններում ազդեցության հավելյալ լծակ է ստանում:
Այդ որոշումը նա կայացրել է ԱՄՆ Կոնգրեսի կողմից Իսրայելին մեկ միլիարդ դոլարի սպառազինություն հատկացնելու հարցի քննարկման ֆոնին: Իսրայելական աղբյուրներն ակնարկում են, որ Թրամփի վարչակազմը պատրաստ է Իսրայելին տրամադրել այն բոլոր սպառազինությունները, որ Նաթանյահուն չի ստացել դեմոկրատական Բայդենից:
Իսկ դա լրջորեն խախտում է Իսրայելի հետ Թուրքիայի ռազմական բալանսը, որ առանց այդ էլ նրա օգտին չէ՝ կապված F-35 կործանիչների ծրագրից Անկարայի դուրս մնալու հետ: Տասնհինգ պաղեստինցիները, իհարկե, Թուրքիայի ռազմական ներուժը չեն մեծացնելու: Բայց եթե Էրդողանին հաջողվի Եգիպտոսի միջոցով իրականացնել այդ գործարքը, ապա նա մերձավորարևելյան «շախմատային խաղում ձիու քայլ կատարած կլինի»՝ մշտապես լարվածության մեջ պահելով Իսրայելին: Մանավանդ որ պաղեստինցիների ազատ արձակման հարցում Նաթանյահուի կառավարությունը խստագույն քննադատության է ենթարկվում: Ընդդիմությունը գտնում է, որ կատարյալ անիմաստություն է՝ մեկ տարի պատերազմել, իսկ արդյունքում բանտերից ազատ արձակել նրանց, որ վաղը համալրելու են ՀԱՄԱՍ-ի շարքերը: Էրդողանը փորձում է ՀԱՄԱՍ-ը վերցնել իր հսկողության ներքո: Իսկ դա ուժ է, որ ընդունակ է մի պահի նույնիսկ գերտերությունների հաշվարկները խառնել, ինչպես եղավ 2023թ. հոկտեմբերի 7-ին:
