Հայաստանում մեկնարկել է 44-օրյա պատերազմից հետո ներքաղաքական ընդվզման փաստացի չորորդ շրջանը, որն այս անգամ առաջնորդում է ոչ թե քաղաքական ուժ կամ ուժերի խումբ, այլ Հայ Առաքելական եկեղեցու Տավուշի թեմի առաջնորդ Բագրատ Սրբազանը: Հենց նա էլ նախօրեին տավուծից երթով հասնելով Երեւան, անցկացնելով աննախադեպ բազմամարդ հանրահավաք, հայտարարեց անհնազանդության ակցիաներ սկսելու մասին՝ Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականին կամ խորհրդարանում նրա անվստահությանը հասնելու համար:
Ըստ էության հնարավոր է արձանագրել Հանրապետության հրապարակում տեղի ունեցած հանրահավաքի եւ դրանում հնչած ելույթների երկու քաղաքական բաղադրիչ: Մեկն այն, որ փաստացի դրվեց նպատակը՝ Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարական կամ անվստահություն, եւ մյուսը՝ Բագրատ Գալստանյանը հայտարարեց, որ շարժումը դեմ չէ սահմանազատմանն ու սահմանագծմանը, այլ դեմ է այն միակողմանի բնույթին եւ տրամաբանությանը, որ առկա է սահմանաատում եւ սահմանագծում անվան տակ: Սա կարեւոր արձանագրում է, Հայաստանում տեղի ունեցողի քաղաքական արտաքին նենգափոխում թույլ չտալու համար: Մնացյալ առումով, ըստ էության արվում է 44-օրյա պատերազմից հետո Նիկոլ Փաշինյանին հեռացնելու հերթական փորձը: Միեւնույն ժամանակ անկասկած է, որ այս անգամ նկատելի բարձր են խաղադրույքները:
Թեեւ, գոնե առայժմ դրանք փաստորեն մեկ մարդու վրա են՝ Բագրատ Սրբազանի, հետեւաբար չարդարանալու դեպքում կարծես թե հարվածի տակ կարող է հայտնվել այդ մեկ մարդը: Մնացյալ քաղաքական, հասարակական դերակատարները սատարել են նրան, հայտարարել են անվերապահ աջակցելու եւ կողքին կանգնելու մասին, սակայն չնայած դրան, անկասկած է արդյունքի համար առաջնորդողի պատասխանատվության հանգամանքը: Միեւնույն ժամանակ, Բագրատ Սրբազանը թերեւս բավականին բանիմաց, փորձառու, գիտակ է, որպեսզի գործընթթացը առաջնորդելուց առաջ պատկերացներ ռիսկերը: Ըստ այդմ պետք է ենթադրել, որ նա ունի որոշակի պատկերացումներ ռիսկերի արդյունավետ կառավարման համար: Թերեւս պետք է ենթադրել նաեւ, որ շարժումն ու առաջնորդողը այսպես ասած բոլոր խաղաքարտերը չէ, որ բացել են մայիսի 9-ին: Իշխանությունն առյժմ կարծես թե գործում է արձագանքելու մարտավարությամբ եւ ինքն էլ չի շտապում «բացվել»: Բուն գործընթացները ծավալվում են փակ ռեժիմում:
