«Հարավային Կովկասի հարցում պետքարտուղար Բլինքենը և արտգործնախարար Ֆիդանը հանձնառու են համատեղ աշխատել՝ նպաստելու Ադրբեջանի և Հայաստանի միջև հավասարակշռված և կայուն խաղաղության համաձայնագրի հաստատմանը, և համակարծիք են, որ համաձայնագիրը կնպաստի տարածաշրջանային կայունությանը, համագործակցությանը և բարեկեցությանը»:
Դա հատված է ամերիկա-թուրքական հայտարարությունից, որ հրապարակվել է օրերս Վաշինգտոնում կայացած ռազմավարական երկխոսության շրջանակում: Այդ երկխոսության շրջանակում ԱՄՆ-Թուրքիա հանդիպումը տեղի է ունեցել պետքարտուղար Բլինքենի եւ Թուրքիայի արտգործնախարար Ֆիդանի գլխավորությամբ: Ի՞նչ է նշանակում համատեղ աշխատանք, այդքան էլ պարզ չէ: Այդ ձեւակերպումը ենթադրու՞մ է ԱՄՆ-Թուրքիա կոնկրետ քայլեր, որոնք միտված կլինեն՝ «հավասարակշռված եւ կայուն» խաղաղությանը, թե՞ ընդհանուր արտահայտություն է, որի ներքո յուրաքանչյուր կողմ դիտարկում է իր համար էական հարցերի լուծում:
«Հավասարակշռված եւ կայուն խաղաղություն» ձեւակերպումը կարեւոր է, որովհետեւ իրական խաղաղությունն իսկապես պահանջում է հավասարակշռություն: Բայց, ամբողջ հարցն այն է, որ առնվազն դիտարկելով Թուրքիայի եւ Ադրբեջանի հրապարակային դիրքորոշումները, որեւէ կերպ հնարավոր չէ նշմարել հավասարակաշռված խաղաղության միտվածություն: Ավելին, հեց երկու օր առաջ Ադրբեջանի փոխվարչապետ Մուստաֆաեւի գրասեննյակը տարածեց հաղորդագրություն, ըստ որի Բաքուն Հայաստանից պահանջում է «իր չորս գյուղերը», ընդ որում առանց որեւէ նախապայմանի եւ վերապահման: Խոսքն այսպես կոչված «անկլավների» մասին է: Հավասարակշռությունը ենթադրում է կոնկրետ բովանդակություն:
Ըստ այդմ, ամերիկա-թուրքական համատեղ աշխատանքի մտադրության մասին հայտարարությունը գնահատելու համար հարկավոր է հասկանալ, ի՞նչ կոնկրետ բովանդակություն կա դրա տակ: Որովհետեւ, ամերիկա-թուրքական այդ արտահայտությունը Անկարան կարող է պարզապես դիտարկել Ռուսաստանի վրա թանկ «վաճառքի» առարկա, կամ՝ նաեւ Իրանի վրա «վաճառքի» հնարավորություն, որը ամեն կերպ դեմ է արտահայտվում ռեգիոնում աշխարհաքաղաքականության փոփոխության եւ այսպես կոչված «Զանգեզուրի միջանցքի» ստեղծմանը: Միաժամանակ, ամերիկա-թուրքական «համատեղ աշխատանքի հեռանկարը ինչպե՞ս է դիտարկում Փարիզը, որը հավակնոտ քաղաքականություն է վարում Հայաստանի հանդեպ, այդ միջոցով նաեւ Կովկասի հանդեպ, եւ որին Կովկասում որեւէ կերպ ամրապնդվել թույլ չտալու մասին հայտարարում է Բաքուն՝ անկասկած ոչ առանց Անկարայի խրախուսման:
