Ֆրանսիան ստանձնում է պաշտպանական հարաբերություններ եւ ռազմավարական մտերմություն Հայաստանի հետ, Հայաստանում բանակի օրվան նվիրվածծ հանդիսավոր միջոցառման մասնակցության վերաբերյալ իր գրառման մեջ նշում է Հայաստանում Ֆրանսիայի դեսպանը: Երկու օր առաջ Հայաստանն ու Վրաստանը ստորագրեցին ռազմավարական գործընկերության մասին հռչակագիր՝ Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի Վրաստան կատարած աշխատանքային այցի ընթացքում: «Մենք ավանդական, պատմականորեն շատ հզոր դաշնակիցներ ենք, բարեկամներ, ոչ միայն հարեւաններ, ունենք շատ լավ գործընկերություն, համագործակցում ենք բոլոր ուղղություններով:
Դե ֆակտո մենք առանց այն էլ ռազմավարական ընկերներ էինք եւ ռազմավարական գործընկերներ: Այսօր արդեն կարելի է ասել, այս իրականությունը ձեւակերպվեց, եւ այսօր պաշտոնապես ստորագրեցինք ռազմավարական գործընկերության մասին համագործակցության համաձայնագիր», ստորագրման առնչությամբ հայտարարել էր Վրաստանի վարչապետ Իրակլի Ղարիբաշվիլին: Հայաստանի եւ Վրաստանի միջեւ ռազմավարական գործընկերությունը անշուշտ «բաղկացած» կարող է լինել մի շարք գործոններից, որոնց շարքում անշուշտ էական է հայ-ֆրանսիական հարաբերության հանգամանքը: Երբ Ֆրանսիայի դեսպանը հայտարարում է Հայաստանի հետ «ռազմավարական մտերմության» մասին, ապա այդ մտերմությունը չի կարող ամբողջականություն ստանալ առանց Վրաստանի հետ թե Ֆրանսիայի, թե Հայաստանի ռազմավարական գործընկերությամբ:
Այդ իմաստով, Հայաստան-Վրաստան ռազմավարական գործընկերության բովանդակությունն ու ամրությունը առնվազն ներկայիս շրջափուլում առավել կարեւոր է, քան Ֆրանսիայից հնչող հայտարարությունները եւ Ֆրանսիայի հետ Հայաստանի հարաբերության մասին ձեւակերպումները: Իսկ հայ-վրացական ռազմավարական գործընկերության բովանդակությունը դեռես բաց հարց է, քանի որ գործընկերությունը անշուշտ ստորագրությամբ չէ լոկ: Իհարկե այն կարեւոր է որպես մեկնակետ, բայց ոչինչ է, եթե չկա հաջորդիվ բովանդակության վերաբերյալ սկզբունքային եւ հայեցակարգային պատկերացումների ամբողջություն: Կա՞ դա հայ-վրացական գործակցության պարագայում, թե՞ ոչ: Այդ հարցը այսօր չունի պատասխան, որովհետեւ պատասխան չունեն մի շարք ավելի լայն նշանակության հարցեր, կապված թե սեւծովյան ավազանի, թե Կովկասի, եւ թե հենց Վրաստանի հեռանկարների հետ:
Իսկ այդ ընթացքում, Վրաստանի վարչապետ Իրակլի Ղարիբաշվիլին հայտարարել է հրաժարականի մասին: Նրան փոխարինելու է Վրացական երազանք իշխող կուսակցության նախագահ Իրակլի Կոբախիձեն: Նրանք Ղարիբաշվիլիի հետ «փոխատեղվում» են՝ ներկայիս վարչապետը կգնա կուսակցության ղեկավարի պաշտոնին: Կասկածից վեր է, որ, այդ փոխատեղման «կնքահայրն» է Բիձինա Իվանիշվիլին, որը նախորդ տարեվերջին հայտարարել էր մեծ քաղաքականություն վերադարձի մասին՝ Վրացական երազանքի Պատվավոր նախագահի կարգավիճակով: Նիկոլ Փաշինյանի Վրաստան կատարելիք այցից առաջ հրապարակված մեկնաբանությունում հարցադրում էի արել, թե արդյո՞ք Փաշինյանն այնտեղ որեւէ ձեւով կհաղորդակցվի ակտիվ քաղաքականություն վերադարձող Իվանիշվիլու հետ:
Վրաստանում վարչապետի հերթական փոփոխությունը ի՞նչ ազդեցություն կունենա Փաշինյան-Ղարիբաշվիլի ձեւաչափով եղած քննարկումների ու պայմանավորվածությունների հեռանկարի վրա, եթե դրանք իհարկե պարունակել են բովանդալակային առարկայականություն: Ղարիբաշվիլի-Կոբախիձե փոխատեղումը ամենեւին լոկ ֆունցիոներական փոխատեղում չէ, այն նշանակելու է Վրաստանի քաղաքական վարքագծում գուցե թույլ, «թավշյա», սակայն որոշակի փոփոխություն: Դեպի ու՞ր: Դա է ինտրիգը:
