Վարչապետի աշխատակազմի ղեկավար Արայիկ Հարությունյանը գրառում է արել, որով ըստ էության կոչ է անում գնել տեղական արտադրության սննդամթերք եւ խմիչք, հայաստանցի արտադրողին սատարելու համար, դա ներկայացնելով որպես սատարում անկախությանն ու ինքնիշխանությանը: «Բիզնեսին և հարկ վճարողին նման կերպ աջակցելն Անկախությունն ու Սուվերենությունն ամրապնդելու համար կենսական նշանակության վարքագիծ է», հայտարարել է վարչապետի աշխատակազմի ղեկավարը:
Փաստացի, սա մոտավորապես այն է, ինչ տարիներ առաջ ասում էր վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը՝ «Հայկական աշխարհի» առնչությամբ, թեեւ դրա տակ փորձ էր արվում դնել ցանցային որոշակի հայեցակարգ, այլ ոչ թե պարզապես սպառում: Եվ դա արվում էր առանց անկախության եւ սուվերենության մասին հռչակագրերի, որոնք ապահովում են քաղաքական սպառման հանգամանքը, բայց ամենեւին չեն երաշխավորում մոդելի աշխատունակությունն ու հեռանկարայնությունն ինքնին: Արայիկ Հարությունյանն ասում է, որ, եթե Հայաստանում եւ Սփյուռքում հայերը սպառեն լոկ հայկական ապրանքներ, ապա ոչ մի Վերին Լարսի փակում չի վնասի մեր տնտեսությանը:
Օրեր առաջ տեղի էր ունենում Հայաստան համահայկական հիմնադրամի հերթական հեռուստամարաթոնը: Ամբողջ սփյուռքում ավելի քան 12 ժամ տեւած հեռուստահանգանակությունը ապահովել է մոտ 8 միլիոն դոլարի հատկացում կամ խոստում: Սա հիմնադրամի մեղմ ասած լավագույն ցուցանիշներից չէ, թեեւ լավագույն ցուցանիշներն էլ երբեք չեն եղել առանձնապես տպավորիչ, եթե դիտարկենք հանգանակության ծավալը եւ համադրենք հայկական սփյուռքի մարդկային ու տնտեսական ներուժին: Այդ համեմատությունն ընդամենը պատկերացնելու համար է, թե ի՞նչ իրական նշանակություն ու կշիռ կարող է ունենալ հայաստանյան արտադրության ապրանք սպառելու կոչը, եթե այն դիտարկենք թեկուզ միայն զուտ հայրենասիրական-զգացմունքային տեսանկյունից, մի կողմ դնելով աարդեն տնտեսական ռացիոնալության հարցը՝ ապրանքի մատակարարման լոգիստիկա, ինքնարժեք, որակ, չափանիշներ եւ չափորոշիչներ եւ այլն:
Ի վերջո, որեւէ տնտեսություն չի կարող զարգանալ ու արդիականանալ զուտ հայրենասիրական լոզունգներով: Տնտեսությունների արդիականացումը պահանջում է հաշվարկված տնտեսական քաղաքականություն, որը շահեկան կդարձնի արտադրությունը, արտահանումը, որը արդիականացման շնորհիվ կապահովի նոր շուկաներ եւ չի մնա լոկ հայրենասիրական սպառման հույսին: Անշուշտ, այդ բաղադրիչը տնտեսություններում եւս կիրառվում է, բայց գերազանցապես իբրեւ ուղեկցող գովազդային-տեղեկատվա-քարոզչական բաղադրիչ, այլ ոչ հիմնական շարժիչ: Այլապես, հայրենասիրությունը կդառնա ոչ թե արդիականացման մեկնակետ, այլ տնտեսության վերջին հանգրվան:
