Այս պահի դրությամբ դեռեւս ակնհայտ եւ պարզ չէ, թե արդյո՞ք Ադրբեջանը հավատարիմ է բրյուսելյան ձեւաչափով ձեռք բերած պայմանավորվածություններին, կապված խաղաղության պայմանագրի հիմնարար սկզբունքների հետ: Նիկոլ Փաշինյանը կրկնել է ավելի վաղ բարձրաձայնած այդ սկզբունքները, ասելով, որ չեն կարող ասել, թե Ադրբեջանը հրաժարվել է, բայց չեն կարող ասել նաեւ, որ հավատարիմ է այդ պայմանավորվածություններին: Ըստ Փաշինյանի, կարող են հետեւություն անել նոյեմբերի 30-ին սպասվող հանդիպմանը, որ տեղի կունենա սահմանազատման եւ սահմանագծման հանձնաժողովների մակարդակով՝ Հայաստան-Ադրբեջան պետական սահմանին: Հայաստանի վարչչապետի այդ հարցադրմանը փաստորեն «պատասխանել» է Իլհամ Ալիեւը:
Նույն օրը ունեցած ելույթում նա հայտարարել է, թե Հայաստանը կայացած պետություն չէ, կախված է այլ երկրներից: Ալիեւի այս հայտարարությունը պարզորոշ վկայում է, որ Ադրբեջանը չունի Հայաստանի հետ խաղաղության պայմանագրի որեւէ մտադրություն եւ ցանկություն: Հազիվ թե երկրին, որի հետ մտադիր ես բանակցել եւ կնքել խաղաղության պայմանագիր, կտաս այդօրինակ բնորոշումներ: Դրանք վկայում են, որ Ադրբեջանը ոչ միայն խաղաղության պայմանագրի մտադրություն չունի, այլ նույնիսկ բանակցության, բանակցային բարենպաստ մթնոլորտ ապահովելու: Ադրբեջանը ապավինել է ուժին եւ շարունակում է նույն տրամաբանությամբ, օգտվելով այն իրադրությունից, որ կա միջազգային անվտանգության համակարգում, կամ այլ կերպ ասած՝ օգտվելով միջազգային անվտանգության համակարգի բացակայությունից: Հայաստանը իր դիվանագիտական հայտարարություններով կամ պարզապես՝ դիվանագիտական մեղմասացությամբ փորձում է ընդամենը զրոյացնել այն առիթները, որոնք Ադրբեջանին կտան ուժ կիրառելու հիմք:
Սա նշանակում է նաեւ, որ միջազգային դերակատարները սկզունքորեն չեն զսպում Ադրբեջանին, հակառակ պարագայում Հայաստանը չէր ունենա այսպես ասած չարդարացված մեղմասացության կարիք, երբ փորձում է խաղաղության մասին խոսել ոչ միայն իր, այլ անուղղակիորեն նույնիսկ Ադրբեջանի անունից, խուսափելով պարզապես Ադրբեջանի ագրեսիվ քաղաքականության առնչությամբ իրերն իրենց անունով կոչելուց: Բայց, մյուս ակնառու է, որ Ադրբեջանը շահարկում է Հայաստանի «մեղմասացությունը», ու ստացվում է, որ ներկայիս հարաբերական կայունությունը ապահովվում է Հայաստանի հաշվին, այլ ոչ թե միջազգային հանրություն ասվածի, որովհետեւ Հայաստանը ստիպված է «վասն կայունության եւ խաղաղության» խուսափել իրերն իրենց բնորոշ եւ արժանի անունով կոչելուց, մինչդեռ Ադրբեջանը փորձում է Հայաստանի ոչ սուր հռետորաբանությանը ոչ թե արձագանքել համարժեք, այլ լիովին հակառակ տրամաբանությամբ: Այդ իմաստով վաղուց ժամանակն է, որ Բրյուսելը իրերը կոչի իր անունով, եթե իհարկե ունի ռեգիոնալ կայունության հարցում ունի հավասարակշռված միջավայրի ձեւավորմանը գործուն կերպով նպաստելու անկեղծ մտադրություն: Այլապես, թեեւ Հայաստանը այս փուլում ստիպված չէ վճարել այսպես ասած ֆիզիկական գին, բայց փաստացի վճարում է դիվանագիտական գին, որը ավելի է խորացնում մթնոլորտի եւ միջավայրի անհավասարակշռությունը եւ ավելի մոտեցնում անկայունության, քան խաղաղության:
