1988թ. նոյեմբերի 15-ին Ալժիրում Պաղեստինի ազգային խորհուրդը Ալժիրում կայացրել է անկախ պետություն հռչակելու որոշում, թեեւ այդ պահի դրությամբ մեկ քառակուսի մետր տարածք իսկ չէր վերահսկում եւ փաստացի վտարանդի էր: Պաղեստինի ազգային վարչակազմը ճանաչվել է 1994թ. Օսլոյի համաձայնագրով: Ըստ այդմ, Պաղեստինն ունի մասնատված տարածք՝ Հորդանան գետի արեւմտյան ափ եւ Գազայի հատված: Պաղեստինը մասամբ ճանաչված է, այդ թվում՝ Ադրբեջանի կողմից: Ադրբեջանական մամուլի տեղեկացմամբ՝ Իլհամ Ալիեւը շնորհավորական ուղերձ է հղել Պաղեստինի ազգային վարչակազմի ղեկավար Մահմուդ Աբասին:
Ուղերձի բովանդակությունից ոչինչ չի հրապարակայնացվել: Իսրայելա-պաղեստինյան պատերազմի հարցով վերջերս Սաուդյան Արաբիայի մայրաքաղաքում գումարված Իսլամական համագործակցության կազմակերպության գագաթնաժողովին Իլհամ Ալիեւը ներկա չէր: Ադրբեջանի պաշտոնական տեսակետը ներկայացրել է արտաքին գործերի նախարար Բայրամովը: Նա կոչ է արել դադարեցնել ռազմական գործողությունները, խնդիրը կարգավորել Պաղեստինի անկախ պետությունը Արեւելյան Երուսաղեմ մայրաքաղաքով հանդերձ ճանաչելու մասին ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի 1948թ. բանաձեւի իրավական հիմքով: Ամենայն հավանականությամբ, Իլհամ Ալիեւը նույնը կրկնել է Մահմուդ Աբասին հասցեագրած ուղերձում: Փաստորեն Ադրբեջանի նախագահը ֆորմալ առումով Իսրայելի «կոշտուկը չի տրորում». կա ՄԱԿ-ի ԱԽ բանաձեւ, Պաղեստինն ունի անկախ պետություն ստեղծելու միջազգայնորեն լեգիտիմ իրավունք, ներկայիս վարչակազմը պաշտոնապես ճանաչված է Իսրայելի կողմից:
Այնպես որ վարչապետ Նեթանյահուն Իլհամ Ալիեւից դժգոհելու իրավական հիմք չունի: Մյուս կողմից Ալիեւը սիրաշահում է պաղեստինյան ինքնավարության ղեկավարին՝ համերաշխություն հայտնելով անկախության հասնելու նրա ձգտումներին: Գործնականում Մահմուդ Աբասին հղած Ալիեւի շնորհավորական ուղերձը Հուդայի համբույր է, որովհետեւ Ադրբեջանը սկզբունքորեն դեմ է ինքնորոշման իրավունքին: Արցախի դեմ քառասունչորսօրյա պատերազմը, սեպտեմբերի 19-ի ահաբեկչությունը հետապնդում են ոչ միայն տարածքային ձեռքբերումների, այլեւ արցախահայության ինքնորոշման իրավունքի բիրտ բռնաճնշման նպատակ: Լեռնային Ղարաբաղի խնդրի քաղաքական կարգավորման ցանկացած տարբերակի Ադրբեջանը դեմ է արտահայտվել: Պաղեստինի անկախության իրավունքը ՄԱԿ-ի ԱԽ կողմից, ինչպես ասվեց, ճանաչվել է 1948 թվականին:
Լեռնային Ղարաբաղի ինքնորոշման իրավունքը ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի կողմից ճանաչվել է 1993թ. ընդունված չորս բանաձեւերով, ԵԱՀԿ Բուդապեշտի գագաթնաժողովի առանձին որոշմամբ, ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ երկրների՝ ՌԴ, ԱՄՆ եւ Ֆրանսիայի, առաջնորդների չորս համատեղ Հայտարարությամբ: Այդ իրավական հիմքը ոչ ոք չի բեկանել եւ չի կարող բեկանել, որովհետեւ ԽՍՀՄ կազմում Լեռնային Ղարաբաղն ունեցել է ազգային պետականության կարգավիճակ: 1991թ. նոյեմբերի 28-ին ԽՍՀՄ Սահմանադրական հսկողության կոմիտեն ՀՀ հայցի հիման վրա քննել եւ ԽՍՀՄ սահմանադրությանը ոչ համապատասխանող է ճանաչել ԼՂԻՄ-ը լուծարելու մասին Ադրբեջանի ԳԽ՝ դրանից երեք օր առաջ ընդունած որոշումը:
Իրավական այդ վճիռը ԼՂ խաղաղ-բանակցային կարգավորման հիմքն է եւ անխաթար փոխանցվել է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբին: Ադրբեջանը, 2020 թ. սեպտեմբերի 27-ին խախտել է միջազգային իրավունքը, ՄԱԿ-ի ԱԽ չորս բանաձեւերի պահանջները: Միջազգային հանրությունն այսօր, ընդունելով հանդերձ Իսրայելի ինքնապաշտպանության իրավունքը, մերժում է Գազայի հատվածն անեքսիայի ենթարկելու նրա հավակնությունները: Միջազգային հանրությունը, օրակարգում պահելով Լեռնային Ղարաբաղի ապագայի հարցը, փաստացի ոչ լեգիտիմ է ճանաչում Ադրբեջանի կողմից Արցախի անեքսիան: Մնացածը Արցախի բռնատեղահանված հանրության լիազոր ներկայացուցիչների անելիքն է: Իհարկե՝ Հայաստանի եւ նրա գործընկեր երկրների քաղաքական-դիվանագիտական աջակցությամբ, բայց խնդրի իրավատերն Արցախն է:
