Ադրբեջանի ԱԳՆ-ն հանդես է եկել պաշտոնական հայտարարությամբ եւ կոշտ քննադատել Եվրամիության արտաքին հարաբերությունների եւ անվտանգության հարցերով Ժոզեպ Բորելին՝ նախօրեին մամուլի ասուլիս ընթացքում հնչեցրած «հակադրբեջանական մոտեցումների» համար:
Ըստ Բաքվի՝ Եվրամիությունը, որ խնդիրներ ունի անջատողական շարժումների հետ, փորձում է «Ադրբեջանի տարածքում անգրեսիվ անջատողականություն սերմանել»:
Ադրբեջանի ԱԳՆ-ն ԵՄ այդ կեցվածքը համարում է իր երկրի «տարածքային ամբողջականության եւ ինքնիշխանության նկատմամբ սպառնալիք»:
Բաքուն համարում է, որ ուժի լեզվով իր հետ խոսելն «անընդունելի է, եւ ցանկացած ոչ բարեկամական գործողություն ոչ միայն դրական արդյունք չի ունենա, այլեւ կստանա համարժեք պատասխան»:
Մինչ այդ Ադրբեջանի ԱԳՆ-ն ԵՄ կողմից Հայաստանի «սպառազինումը եւ ռազմականացումը» համարել է «նոր հակամարտության տանող քաղաքականության հովանավորում, որի համար պատասխանատու է նաեւ Եվրամիությունը»:
Հայտարարությունը կառուցված է քառասունչորսօրյա եւ սեպտեմբերի 19-ի ահաբեկչական պատերազմը միջազգայնորեն օրինական ճանաչելու նպատակադրվածության հիմքով, ինչին, պաշտոնական Բաքվի կարծիքով, Եվրամիությունը խոչընդոտում է «երկակի ստանդարտների կիրառմամբ»:
Ակնարկն, ակնհայտորեն վերաբերում է Գազայում Իսրայելի ռազմական գործողություններին արեւմտկան դաշինքի գնահատակին, որ դա Իսրայելի «ինքնապաշտպանության իրավունքն է»:
Ադրբեջանի ԱԳՆ հայտարարությունը այս իմաստով ոչ մի քննադատության չի դիմանում, որովհետեւ թե՜ 2020, թե՜ մանավանդ 2023թ. սեպտեմբերին ռազմական գործողություններ սկսելու ոչ մի առիթ արցախյան կողմը չի տվել:
Ավելին, սեպտեմբերի 19-ի լայնածավալ հարձակմանը նախորդել է Արցախի իննամսյա շրջափակումը, փաստ, որ արձանագրված է Հաագայի միջազգային դատարանի վճռով, ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի քննարկումներով, միջազգային հանրության, իրավապաշտպան եւ մարդասիրական կազմակերպությունների մի քանի հայտարարություններով:
Պաշտոնական Բաքուն, երեւում է, գործի է դրել Հարավային Կովկասում նոր պատերազմի սպառնալիքը եւ Բրյուսելին սպառնում է էներգետիկ ծրագրերի չեղարկման հնարավորությամբ: ԵԱՀԿ Խորհրդարանական վեհաժողովի՝ Երեւանում նախատեսվող նիստին Ռուսաստանի, Թուրքիայի եւ Ադրբեջանի պատվիրակությունների մասնակցության չեղարկումը վկայում է, որ Հարավային Կովկասի ապագայի հարցում այդ երեք երկրները հանդես են գալիս նույն, այն է՝ արեւմտյան ազդեցությունը բացառելու, խնդիրները ուժի կամ ուժի կիրառման սպառնալիքով «կարգավորելու» եւ տարածաշրջանը եվրաատլանտյան քաղաքակրթական միջավայրից լիովին մեկուսացնելու դիրքից:
Եվրամիությունն ունի՞ բավարար ներուժ, գործիքակազմ եւ քաղաքական կամք, որպեսզի ռուս-թուրք-ադրբեջանական եռյակի հավակնությունները հակակշռի Հայաստանի անվտանգության կայուն երաշխիքներով եւ առարկայան ձեռնարկումներով: Ադրբեջանը, կարելի է փաստել, իր բոլոր ռեսուրսներով հանդերձ չէր կարող Բրյուսելին նման մարտահրավեր նետել: Հայաստանի դիվանագիտական ջանքերն, իհարկե, ողջունելի են եւ կարեւոր, բայց նոր էսկալացիայի բացառման երաշխիքները պետք է գործնական տեսքի բերվեն:
