Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, որ չի մասնակցի ՀԱՊԿ Խորհրդի նիստին, այլ կերպ ասած՝ վեհաժողովին, որ նոյեմբերի 23-ին տեղի է ունենալու Մինսկում: Նիկոլ Փաշինյանն այդ մասին տեղեկացրել է Բելառուսի նախագահ Լուկաշենկոյին, որի նախաձեռնությամբ տեղի է ունեցել Փաշինյան-Լուկաշենկո հեռախոսազրույցը: Նիկոլ Փաշինյանն, ըստ պաշտոնական հաղորդագրության, Լուկաշենկոյին հայտնել է, որ չի կարողանա մասնակցել նիստին եւ հույս հայտնել, որ ՀԱՊԿ գործընկերները ըմբռնումով կմոտենան դրան:
Թե ինչ պատճառաբանությամբ է Նիկոլ Փաշինյանը բացակայելու նիստից, մանրամասներ չեն հայտնվում, թեեւ պատճառաբանություն որպես այդպիսին գուցե չկա էլ՝ Նիկոլ Փաշինյանը պարզապես չի մասնակցում նիստին, եւ վերջ: Այդ դեպքում հարց է առաջանում, թե ինչու՞ Հայաստանը չի հայտարարում ընդհանրապես ՀԱՊԿ-ի անդամությունը դադարեցնելու, դուրս գալու գործընթաց սկսելու մասին: Ի վերջո, պատկերը հիշեցնում է հայտնի անեկդոտը՝ «կամաց-կամաց ցվրվելու» մասին, երբ ազատազրկվածի վերջույթների նախ մեկն են, հեռացնում, հետո մյուսը: Հայաստանը կամաց-կամա՞ց է դուրս գալիս ՀԱՊԿ-ից, թե՞ հակառակը՝ Հայաստանը դուրս չի գալիս եւ դրա համար էլ դիմում է առավելապես ցուցադրական ակտերի, չմասնակցելով ՀԱՊԿ նիստերին, զորավարժություններին, նաեւ չնշանակելով ներկայացուցիչ ՀԱՊԿ-ում, այն բանից հետո, երբ նախկին ներկայացուցիչը կանչվեց հետ եւ նշանակվեց դեսպան այլ երկրում:
ՀԱՊԿ հանդեպ Հայաստանի վերաբերմունքը բացատրվում է Հայաստանի հանդեպ ՀԱՊԿ վերաբերմունքով, որտեղ բարձրաձայնված մեկնակետն այն է, որ կազմակերպությունը լինելով ռազմա-քաղաքական դաշինք՝ Ջերմուկի ուղղությամբ Ադրբեջանի գրոհը չի գնահատել որպես ՀԱՊԿ պատասխանատվության գոտու հանդեպ գրոհ եւ չի արել դրանից բխող քաղաքական եզրակացություն ու գնահատական: Միեւնույն ժամանակ, հարցը տվյալ պարագայում այն է, թե ՀԱՊԿ հանդեպ իր քաղաքականությամբ ի՞նչ խնդիր է լուծում Երեւանը՝ ընդամենը «բանալ պատասխանի՞»՝ «каков привет, таков и ответ» տրամաբանությամբ, թե՞ խոսքն այլ, ավելի լայն խաղի մասին է, որ սկսել է Երեւանը ռազմավարական շրջադարձի տրամաբանությամբ:
Բայց, այդ դեպքում է առաջանում հարցը, թե ինչու՞ բոյկոտ, այլ ոչ թե ՀԱՊԿ-ից դուրս գալու մասին հայտարարություն: Հազիվ թե ռացիոնալ է պատկերացնել, թե Ռուսաստանի գլխի տակ հնարավոր է դնել «փափուկ բարձ», որ չնայած բոյկոտին, չկա ՀԱՊԿ-ից դուրս գալու նպատակ: Իսկ ո՞րը կարող է լիել այդ ավելի լայն խաղը, եթե ոչ ՀԱՊԿ-ից դուրս գալը, կարո՞ղ է լինել այդպիսի խաղ՝ առանց այդ որոշման: Այո, կարող է: Այսօր միջազգային ճարտարապետությունը՝ թե հավաքական, թե լոկալ-ռեգիոնալ կառուցվածքներով, ըստ էության դադարել է նշանակել որեւէ էական բան, եւ դա այդպես է անգամ ՆԱՏՕ պարագայում: Այսօր տեղի է ունենում գործող ճարտարապետության շարունակական փլուզում, նորի ձեւավորման թե ժամկետների, թե կառուցվածքի անորոշությամբ: Ըստ այդմ, այդ պարագայում էական են ոչ թե հարաբերությունների խզման ֆորմալ գործընթացները, այլ նոր հարաբերություններ հատատելու դե ֆակտո գործողությունները եւ դրանց արդյունքը: ՀԱՊԿ հանդեպ Հայաստանի ներկայիս վարքագիծը միտված է թերեւս սպասարկելու այդ խնդիրը: Ինչպես է դա տեղի ունենում՝ ինչ որակով եւ արդյունավետությամբ, հարցի մյուս կողմն է անշուշտ: Իրավիճակի բարդությունն այն է, որ այդ խնդրի լուծման գործընթացը անցնում է բավականին բարակ կածանով:
