«Տեսեք, թե ինչի դա հանգեցրեց. Փարիզը փորձեց իր ձեռքն առնել այս միջնորդական օրակարգը և ասել, որ Ֆրանսիան ավելի լավ կկարողանա միջնորդել, քան որևէ մեկը, հատկապես Ռուսաստանը: Մինչ Ռուսաստանը կատարում էր միջնորդի իր գործառույթները, իսկապես լավ, հիմնարար հիմքեր կային կարգավորման խաղաղ ճանապարհով շարժվելու համար: Հենց որ արևմտյան գաղափարախոսությունը սկսեց մխրճվել իրավիճակի մեջ, ամեն ինչ փոխվեց», հայտարարել է ՌԴ ԱԳՆ խոսնակ Զախարովան, ֆրանսիական RT France-ի թղթակցի հետ զրույցում:
Գործնականում, Մարիա Զախարովան արձանագրում է, որ տեղի ունեցածը «դաս» է հայերին, որ նրանք ապավինել են արևմտյան միջնորդական ձևաչափերի: Ըստ էության, Զախարովան անում է խոստովանություն: Այստեղ սակայն խնդիրը նրա խոստովանության գնահատականը չէ: Անգամ առանց նրա խոստովանության, Ռուսաստանի քաղաքականության և գործողությունների գնահատականը պարզ է վաղուց, նույնիսկ 44-օրյա պատերազմից առաջ: Խնդիրն այլ է, որքան էլ չհնչի տարօրինակ՝ նույն Ֆրանսիայի, և Արևմուտքի գործողությունների գնահատումը: Զախարովան փաստորեն հայտարարում է, որ իրենք դաս են տվել արևմտյան միջնորդությունն ընտրողներին: Եվ սա մտածելու տեղիք է, որովհետև տրամաբանությունը հուշում է, որ արևմտյան միջնորդները պետք է բավարար ջանք գործադրեին այսպես ասած իրենց միջնորդությունն ընտրողների շահերը և անվտանգությունը պաշտպանելու համար, նրանց՝ այդօրինակ ցինիկ և դաժան դասերից զերծ պահելու համար:
Այս մասին գրել եմ բազմիցս՝ եթե որևէ մեկը սկսում է միջնորդական առաքելություն, ներկայացնում միջնորդական հայտ, ապա պետք է լիարժեք պատասխանատվություն ստանձնի Ադրբեջանի ագրեսիան սանձելու համար, և առավել ևս՝ Ադրբեջանի միջոցով այլ դերակատարների հակազդող ագրեսիան սանձելու համար: Իսկ այլ դերակատարները առնվազն Ռուսաստանն ու Իրանն են, որոնց համար ռեգիոնում արևմտյան ներկայությունը դիտվում է կենսական սպառնալիք: Դուր գա դա մեզ, թե ոչ, նրանք անելու են առավելագույնը, գնալու են ամենատարբեր գործարքների՝ այդ սպառնալիքի հակազդման համար: Հայաստանը չունի այդ ամենին հակազդելու բավարար ուժ, հետևաբար, որևէ մեկը Հայաստանին որևէ «մրցակցային» գործընթացի մեջ ներգրավելու պարագայում պետք է ստանձնի դրա հետևանքներից ապահովագրելու պատասխանատվությունը: Միևնույն ժամանակ, մյուս կողմից, այդ հետևանքների առաջնային պատասխանատվությունն անշուշտ Հայաստանի քաղաքական իշխանության վրա է, որովհետև մեծ հաշվով՝ «ներգրավվողների փրկությունը ներգրավվողների ձեռքի գործն» է, թեև իհարկե որևէ անհաջող «ներգրավման» գին վճարում են Հայաստանն ու Արցախը պաշտպանող հարյուրավոր ու հազարավոր զինվորներն ու սպաները, այլ ոչ որոշում կայացնողները:
