Երևանի Ավագանու ընտրության նախնական արդյունքի համաձայն, հայտնի է, թե ինչպես կբաշխվի Երևանի Ավագանու 55 մանդատը: Ըստ ստացած տոկոսների, Ավագանում 24 մանդատ կունենա ՔՊ-ն, երկրորդ տեղը զբաղեցնող «Ազգային առաջընթաց» կուսակցությունը՝ կամ պարզապես Հայկ Մարությանի առաջնորդած ուժը կստանա 14 մանդատ, 12 մանդատ կունենա «Մայր Հայաստան» դաշինքը՝ որը առավել արմատական ընդդիմադիր ուժն էր, Հանրապետություն կուսակցությունը՝ որ ըստ էության ՔՊ ամենահավանական կոալիցիոն դաշնակիցն է, կունենա 8 մանդատ, իսկ Հանրային ձայն կուսակցությունը, որն այլ կերպ ասած Վարդան Ղուկասյանն է՝ իր լայվերով հայտնի Դոգը, կստանա 7 մանդատ: Այդպիսով, ստացվում է, որ ՔՊ-ն ու Հանրապետություն կուսակցությունը կունենան 32 մանդատ, մինչդեռ Ավագանիում մեծամասնություն, ըստ այդմ քաղաքապետի ընտրելու համար պահանջվում է 33 մանդատ:
Ըստ այդմ հարց է առաջանում՝ Երևանում կառավարող կարգավիճակը պահելու, քաղաքապետ ընտրելու համար որտեղի՞ց է ՔՊ-ն գտնելու այդ մեկ մանդատը, ո՞ր խմբակցությունից, ի՞նչ գնով: Մյուս երեք ուժերը միասին ունեն քաղաքապետ ընտրելու համար պահանջվող 33 մանդատը, բայց, ժողովրդական խոսքով ասած՝ «իրար հետ չունեն»: Օրինակ, «Մայր Հայաստան» դաշինքը նախընտրական շրջանում թիրախավորում էր Հայկ Մարությանին, նրան համարելով ըստ էության իշխանությանը «հայելային» առաջ բերվող արևմտյան նախագիծ, ընդհուպ համեմատելով Ուկրաինայում «Զելենսկի» նախագծի հետ, հղում անելով հենց այն հանգամանքին, որ Մարությանն էլ դերասան է: Իր բնույթի մեջ յուրօրինակ ռադիկալ է «Հանրային ձայնը» և ըստ ամենայնի, այդ ուժը չի գնա կոալիցիայի որևէ մեկի հետ, քանի որ այդ կերպ կկորցնի իր «յուրօրինակ ռադիկալության» մի զգալի էֆեկտ: Մինչդեռ, պետք է ենթադրել, որ այդ ուժի առաջնորդի հավակնությունների առաստաղն ամենևին Երևանի Ավագանին չէ:
Միևնույն ժամանակ, ընդդիմադիր դիրքերից ներկայացող ուժերի համար իհարկե լինելու է բացատրության պրոբլեմը, բացատրություն, թե ինչու՞ այդուհանդերձ վեր չեն կանգնում միմյանց տարաձայնություններից և միավորվելով չեն ընտրում քաղաքապետ՝ ՔՊ-ին զրկելով իր քաղաքապետի հնարավորությունից: Մյուս կողմից, այդ ընտրությամբ չի լուծվում որևէ խոշոր, էական հարց, ՔՊ-ին քաղաքապետ ընտրել խանգարելուց բացի: Մինչդեռ, երեք ուժերը հետո պետք է պատասխանատու լինեն իրենց ստեղծած իրավիճակի զարգացման համար: Այդ իսկ պատճառով, մեծ հավանականությամբ նրանք ձեռնպահ կմնան այդպիսի իրավիճակ ստեղծելուց: Ատավել ևս, եթե ՔՊ-ն ինքնին չունի բավարար 33 մանդատ և այդ մեկ մանդատը պետք է վերցնի այդ երեքից:
Եթե նրանց նպատակը ճգնաժամ ստեղծելն է, ապա կարող են ստեղծել առանց քաղաքապետ ընտրելու էլ: Այլ հարց է, թե նրանք կարո՞ղ են երաշխավորել իրենց մանդատավորների աներերությունը, երաշխավորել, որ իրենցից որևէ մեկը չի օգնի ՔՊ-ին ընտրել քաղաքապետ՝ տալով այդ մեկ ձայնը: Այդ ամենով հանդերձ, զուտ թվաբանական այդ հաշվվարկներն անշուշտ Երևանի քաղաքապետի ընտրության գործընթացի մի բաղադրիչն են, միայն, այն էլ թերևս բավականին մակերեսային բաղադրիչը, քանի որ խորքային առումով այդ ընտրությունը արտացոլում է Հայաստանի քաղաքական դաշտում խմորվող բավականին լայն վերադասավորումների և վերաձևումների մի ընթացքի մեկնարկ, այդ թվում ներիշխանական տիրույթն ու արտաքին քաղաքական տիրույթը ներառող, որոնց կանդրադառնամ հաջորդիվ:
