Ամերիկյան Պոլիտիկո պարբերականի հետ հարցազրույցում Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտնել է, որ Հայաստանը պետք է նվազեցնի իր կախվածությունը որևէ ուրիշ երկրից, անկախ, թե որ երկիրն է այդ ուրիշը: Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, որ իր հարևանների հետ խնդիր ունենալու պարագայում ուրիշին օգնության դիմելը խոցելի մոդել է և Հայաստանը անվտանգ զարգացող պետականություն լինելու համար պետք է կարողանա բնականոն հարաբերություն հաստատել իր հարևանների հետ: Հայաստանի վարչապետի առաջ քաշած մոտեցումը անվիճարկելի է, գրեթե անթերի: Բուն խնդիրն այն է, որ այդ մոտեցումը կյանքի կոչելը, իրագործելն է, որ առաջացնում է մեծ բարդություններ, առավել ևս փլուզվող աշխարհում:
Դա չի նշանակում, որ այն չպետք է կյանքի կոչվի: Պարզապես, հնարավոր է պարբերաբար խոսել այդ մասին, բայց բուն խնդիրն այն է, թե ինչպես շարժվել այդ ուղղությամբ, որպեսզի այդ ճանապարհին պետության ռիսկերը, վտանգները, հետևաբար նաև կախվածության պատճառները չավելանան և չստացվի հակառակ էֆեկտ, նույնիսկ լավագույն և անկեղծ մղումների պայմաներում: Իսկ այստեղ պետք է հաշվի առնել մի քանի հանգամանք: Նախ այն, որ մեր մեղմ ասած խնդրահարույց հարևանները, որոնց հետ պետք է ձևավորել բնականոն հարաբերություն, ամենևին աչքի չեն ընկնում դա անելու փոխադարձ գործնական ցանկությամբ, կամ դրա համար առաջ են քաշում պայմաններ, որոնց լիարժեք բավարարման դեպքում Հայաստանի հանրապետությունը լինելու է հենց նրանցից կախված, ըստ էության դեկորատիվ պետություն: Իսկ պայմանները նրանք առաջ են քաշում նախ և առաջ ելնելով այն հանգամանքից, որ Հայաստանի հանդեպ ունեն ուժային ճնշող առավելություն, բոլոր առումներով: Սա իհարկե հենց այն պատճառներից մեկն է, որ Հայաստանը դնում է երրորդ ուժից կախվածության մեջ՝ մեղմ ասած խնդրահարույց հարևանների ճնշումներից պաշտպանվելու համար:
Մյուս կողմից, այդ երրորդ ուժի հանգամանքն էլ հարևաններին է ստիպում այդ ուժի հետ իրենց հարաբերություններից ելնելով՝ օգտագործել Հայաստանի հանդեպ ճնշումը որպես միջոց: Ընդ որում, այստեղ հարկ է նկատել, որ երրորդ ուժի հանգամանքը ներկայումս առավելապես արտահայտվում է Ռուսաստանով, սակայն մեծ հաշվով ժամանակի ու տարածության մեջ դա լինելու է հարաբերական, որովհետև՝ երրորդ ուժ չլինելու պարագայում գերակա է լինելու Հայաստանի հանդեպ Թուրքիայի ու Ադրբեջանի հավակնությունը, իսկ երրորդ ուժ լինելու դեպքում, այդ թվում այդ հավակնությունները զսպելու նպատակով, արդեն գործելու է նաև երրորդ ուժից կախվածության հանգամանքը: Սա բավականին բարդ շրջապտույտ է, որը հնարավոր է պարզեցնել հռետորաբանության մակարդակում, սակայն գործնական տիրույթում այդ շրջապտույտի կառավարումն ու դրանից սահուն, առանց արատավոր էֆեկտների դուրս գալու անհրաժեշտությունը պահանջում է գործնական բավականին շոշափելի հմտություններ և իմացություն:
