Ադրբեջանը ամբողջությամբ պատասխանատու է Լեռնային Ղարաբաղում մարդու իրավունքների և անվտանգության ապահովման համար: Նա այդ մասին հայտարարել է, Նիդերլանդների խորհրդարանում պատասխանելով պատգամավորների հարցերին և ասելով, որ ԱՄՆ ու ԵՄ նախաձեռնությամբ ընթանում է բանակցություն և հույս ունեն, որ հնարավոր կլինի հասնել խաղաղության համաձայնագրի: Մեծ հաշվով, Նիդերլանդների արտգործնախարարը արտահայտվել է այն տրամաբանության համատեքստում, որը առկա էր Բրյուսելում մայիսի 14-ի եռակողմ հանդիպումից հետո Շարլ Միշելի հնչեցրած հայտարարություններում: Միաժամանակ, Նիդերլանդների արտգործնախարարի ձևակերպումներում կա ուշադրության արժանի հանգամանք, որը կարող է լինել թմբիր և ծուղակ: Նա ասում է, որ Ադրբեջանն է Արցախում մարդու իրավունքների և անվտանգության գլխավոր պատասխանատուն:
Թվում է, որ արտահայտում է հայկական ականջի համար բավականին հաճո միտք: Բայց, եթե Ադրբեջանը անվտանգության և իրավունքների գլխավոր պատասխանատուն է, ապա կնշանակի, որ Արցախը դիտարկվում է Ադրբեջանի գերակայության ներքո: Իսկ իրավունքներն ու անվտանգությունը լիարժեք ապահովելու համար Բաքուն բնականաբար կակնկալի լիարժեք գերակայություն, պատճառաբանելով, որ չի կարող անվտանգության և իրավունքների լիարժեք ապահովում իրականացնել, եթե չունի լիարժեք ազդեցություն Արցախի հանդեպ: Ըստ այդմ, ձևակերպումը, թե Բաքուն է իրավունքների և անվտանգության ապահովման գլխավոր պատասխաննատուն, բավականին մտահոգիչ նարատիվ է, կամ կարող է դառնալ այդպիսին:
Բաքուն պատասխանատու է ոչ թե իրավունքների և անվտանգության ապահովման համար, այլ պատասխանատու է դրանց խախտման համար: Սրանք տարբեր բաներ են: Արցախի անվտանգության և իրավունքների պատասխանատուն առաջին հերթին Արցախի ժողովրդի ձևավորած կառավարման ինստիտուտներն են՝ թեկուզ միջազգայնորեն չճանաչված, և միջազգային հանրությունը, իր այն բազմաթիվ կոնվենցիաներով, տարատեսակ ակտերով, միջազգային դատարանների վճիռներով, պետությունների միջև ընդունված սկզբունքներով, միջազգային իրավունքի և արժեհամակարգի այն նորմերով, որոնք դրված են միջազգային կյանքի հիմքում: Ադրբեջանը խախտում է հենց այդ ամենը, ինչպես օրինակ խախտում է Ռուսաստանը՝ ըստ միջազգային հանրության մի մասին, որոնց թվում է թերևս նաև Նիդերլանդները: Օրինակ, Նիդերլանդների արտգործնախարարը թերևս չի ասի, որ Ուկրաինայում մարդու իրավունքների և անվտանգության գլխավոր պատասխանատուն Ռուսաստանն է: Կասի, որ Ռուսաստանն ագրեսոր է:
Հետևաբար տարօրինակ է, որ Արցախի հանդեպ ագրեսիա կիրառած Ադրբեջանը դիտարկվում է Արցախի մարդու իրավունքների և անվտանգության գլխավոր պատասխանատու, այլ ոչ թե ՝ սպառնալիք: Ի տարբերություն Ուկրաինայի, Արցախը իհարկե միջազգայնորեն ճանաչված սուբյեկտ չէ: Դա անշուշտ երկրորդական դետալ չէ, սակայն նաև սկզբունքային տարբերություն չէ, որովհետև նույն միջազգային իրավունքի առանցքային սուբյեկտներից, հարթակներից մեկը՝ ԵԱՀԿ-ն, Արցախի հակամարտության վերաբերյալ ունի կայացրած որոշումներ, որոնցով հարցին փաստացի տալիս է միջազգային կարգավիճակ, ու Հելսնիկյան եզրափակիչ ակտի երեք սկզբունքները սահմանում որպես իրավիճակի կառավարման ելակետ: Իսկ դրանց թվում է ուժի կիրառման կամ ուժի կիրառման սպառնալիքի բացառումը: Ադրբեջանը խախտել է այդ սկզբունքը 2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ին և գործնականում շարունակում է խախտումն առ այսօր:
