Թուրքիայի պաշտպանության նախարար Հակարը հայտարարել է, որ ինչքան ձգվում է Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև համաձայնությունը, այնքան մեծանում է ապակայունացման վտանգը: Հակարի հայտարարությունը հնչում է առնվազն երկիմաստ: Թուրքիան սպառնո՞ւմ է Հայաստանին, որը Վաշինգտոնում փաստորեն չի համաձայնել Ադրբեջանի պայմաններին, թե՞ Անկարայի խաղն այլ է, իսկ հասցեատերը՝ ԱՄՆ-ն, բայց ամենևին ոչ հայ-ադրբեջանական խնդրի պատճառով, այլ Թուրքիայի նախագահի ընտրության:
Թուրքիայի իշխանության համար այսօր գործնականում դա է գերխնդիրը, և մնացյալ հարցերը գոնե այս փուլում ենթակա են դրան: Իհարկե Անկարայի համար շարունակում է ռազմավարական նշանակություն ունենալ ռեգիոնալ հարցերի բարդ հանգույցը, այդ թվում հայ-ադրբեջանական հարաբերության, ղարաբաղյան հակամարտության, նաև հայ-թուրքական կարգավորման հարցերը, սակայն, ներկայիս շրջափուլում Էրդողանի համար գլխավորը իշխանությունը պահելն է: Այդ հարցում ճնշող դեր ունի Արևմուտքի հետ լարված հարաբերությունը, մասնավորապես ԱՄՆ դիրքորոշումը, թե բացահայտ, թե ստվերային:
Միևնույն ժամանակ պարզ է, որ հայ-թուրքական հարաբերության կարգավորումը Նահանգների համար ունի առնվազն կարևոր տակտիկական նշանակություն՝ այդ թվում հայ-ադրբեջանական խնդրի հետ շաղկապվածության մեջ, ինչն էլ իր հերթին Նահանգների համար կարևոր համալիր գործիք է Կովկասի իրադարձություններում գործնական ազդեցության հաստատման և ամրապնդման համար: Այստեղ է թերևս, որ Անկարան օգտագործելով հուշարձանի առիթը, ըստ էության գնում է Հայաստանի հետ կարգավորման գործընթացը այս պահին թեկուզ անուղղակի, սակայն սառեցման հարվածի տակ դնելու ազդակների, ակնկալիքով թերևս, որ դա անհանգստացնելու է Վաշինգտոնին:
Այդ կերպ Անկարան թերևս ակնկալում է բացել նախագահի ընտրության հարցում այսպես ասած ամերիկյան լոյալություն ստանալուն ուղղված սակարկությունների տարածք, այդ կերպ նաև որոշակիորեն Էրդողանի համար թեթևացնելով ընտրական իրավիճակի լարվածությունը: Հայ-ադրբեջանական լարվածության ռիսկի բարձրաձայնումը թերևս հետապնդում է այդ նպատակը, թեև պետք չէ բացառել, որ Անկարան չստանալով համարժեք արձագանք Վաշինգտոնից, կարող է անգամ խթանել լոկալ սադրանքներ Բաքվից: Այստեղ է, որ չափազանց կարևոր է խաղաղ գործընթացին աջակցելու հավակնություն ներկայացնող և նախաձեռնություններ ցուցաբերող ցանկացած խաղացողի առաջ՝ անխտիր, դնել այդ նախաձեռնության համատեքստում ռեգիոնալ կայունության պատասխանատվության խնդիրը՝ անկախ նախաձեռնության արդյունավետությունից:
