ԵԱՀԿ գործող նախագահ, Հյուսիսային Մակեդոնիայի արտգործնախարար Բույար Օսմանին ռեգիոնալ այցով Կովկասում է և ապրիլի 13-ին ժամանել է Հայաստան: Նա ռեգիոնալ այցը սկսել է Բաքվից, այժմ Երևանում է, հետո կլինի Թբիլիսիում: Նրա ռեգիոնալ այցի օրակարգում առանցքային ուշադրության առարկաներից մեկը բնականաբար հայ-ադրբեջանական հակամարտությունն է: ԵԱՀԿ-ն այստեղ ունի առանցքային դեր, առնվազն այնքանով, որքանով հենց այս կազմակերպության շրջանակում է այն միակ մանդատը, որ միջազգայնորեն սահմանված է Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի կարգավորման համար: Խոսքը Մինսկի խմբի և դրա համանախագահության մասին է, որի վերաբերյալ ԵԱՀԿ որոշումը չեղարկված չէ:
Այսինքն, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման միջազգային միակ մանդատի տերը շարունակում է լինել ԵԱՀԿ-ն, որի գործող նախագահն էլ ռեգիոնալ այցով ժամանում է Հայաստան: Այդ առնչությամբ, գլխավոր հարցը, որ առկա է, հետևյալն է՝ ըստ ԵԱՀԿ գործող նախագահի, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունը շարունակու՞մ է գոյություն ունենալ, թե՞ ոչ: Որովհետև, դրանից բխում է հարց, թե ի՞նչ կարգավիճակ ունի այսօր Մինսկի խումբը և դրա համանախագահությունը, ու ԵԱՀԿ՝ որպես անվտանգության միջազգային ճարտարապետության առանցքային մի կառույց, ինչպե՞ս է վերաբերում իր որոշմամբ ստեղծված և անգործության մատնված այդ խմբին, ու դրա մանդատային իրավասության ներքո գտնվող հակամարտությանը: Եթե ձևակերպենք իրավիճակը փոքր ինչ ֆոլկլորային ձևով, ապա՝ «ԵԱՀԿ գործող նախագահը եկել է, որ ի՞նչ անի», առնվազն հայ-ադրբեջանական հակամարտության կամ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության առնչությամբ:
Եթե ԵԱՀԿ այդ առնչությամբ պատրաստ է անել ինչ որ բան, ապա դա Մինսկի խմբի մանդատի վերագործարկման, աշխուժացման քայլն է: Ունա՞կ է ԵԱՀԿ-ն այդ քայլին, թե՞ այդ կազմակերպության նախագահն այլևս ընդամենը համաշխարհային պատերազմի կողմերից մեկի մի դիվանագետ է, քանի որ ԵԱՀԿ, որպես այդպիսին, դե ֆակտո չունի գոյություն: Այստեղ է հարցն ըստ էության, որովհետև, դե ֆակտո չգործող, կամ իր դե յուրե իրավազորությունից շեղված՝ դե ֆակտո ընդամենը համաշխարհային պատերազմի ճամբարներից մեկի դերակատարում ունեցող կառույցի գործնական ազդեցությունն ու նշանակությունը ստանում է բոլորովին այլ երանգ, քան այն մանդատը, որ իրավազոր է առ այսօր, սակայն փաստացի չունի իրավատեր:
Անկասկած է, որ ռեգիոնալ կայունության և հայ-ադրբեջանական խաղաղ կարգավորման հեռանկարի համար եթե ոչ կենսական, ապա առանցքային, հիմնարար նշանակություն ունի աշխարհաքաղաքական բևեռների միջև որոշակի փոխգործակցությունը, այլ ոչ թե մրցակցությունը, կամ դիմակայությունը, ընդ որում պատերազմի ռեժիմով: ԵԱՀԿ-ն այն հարթակն է, կամ պետք է լինի, որը պետք է հետապնդի հենց այդ գործակցության միջավայրին նպաստելու նպատակ: Ա՞յդ խնդրով է ռեգիոն ժամանել Բույար Օսմանին, թե՞ ոչ:
