Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանը հայտարարել է պետնախարարի պաշտոնից Ռուբեն Վարդանյանին ազատելու մասին: Հատկանշական է, որ դա տեղի է ունենում Հաագայի դատարանի վճռի հրապարակումից, միաժամանակ նաև Մյունխենի բանակցությունից հետո, այդ բանակցության վերաբերյալ հրապարակված արտահոսքի, ինչպես նաև առաջիկայում Բրյուսելում Միշել-Փաշինյան-Ալիև հանդիպման մասին ԱՄՆ պետքարտուղարության խոսնակի ազդարարած տեղեկության ֆոնին: «Օրեր շարունակ այս թեման շրջանառվում էր մամուլում՝ ամենատարբեր մեկնաբանությունների զուգորդմամբ: Ոմանք մտահոգվում էին Ռուբեն Վարդանյանի համար, ոմանք փորձում այս որոշումը ներկայացնել որպես պայքարի ոգու ջլատում, նույնիսկ կան այնպիսինները, որոնք հայտարարում են, որ սա Ադրբեջանի թելադրանքի կատարում է: Չցանկանալով անդրադառնալ այսպիսի բնութագրությունների հեղինակներին, զերծ մնալով նրանց որակումներ ու գնահատականներ տալուց՝ ընդամենը կասեմ, որ որևէ մեկը չի կարող ավելի մեծ ցավ ապրել այս որոշումից, քան ես», հայտարարել է Արայիկ Հարությունյանը, հայտարարելով,որ վստահ է՝ Ռուբեն Վարդանյանը մնալու է Արցախում և շարունակելու է իր հայրենանվեր գործունեությունը Արցախի համար:
Անկասկած է, որ Ռուբեն Վարդանյանի պաշտոնանկության մասին որոշումը պայմանավորված է այն արտաքին իրավիճակով, որ առկա է Արցախի շուրջ, սկսած Լաչինի միջանցքի շրջափակման ավելի քան երկամսյա փաստից, դրա հետևանքներից, մինչև արտաքին անվտանգային ավելի լայն միջավայր: Ըստ էության, անկասկած է, որ Արցախում կայացվում է որոշում, որի նպատակը իրապես փակուղային իրավիճակի հանգուցալուծմանն ուղղված սեփական անելիքի հարցում պատասխանատվության դրսևորում է: Որքանով է այդ քայլը ճշգրիտ, սա հարցի այլ կողմ է, որի վերաբերյալ դատողությունների համար կպահանջվի ժամանակ: Ինչ խոսք, հայտնի են Ռուբեն Վարդանյանի գործունեության և պաշտոնավարման վերաբերյալ Ադրբեջանի դիրքավորումն ու շեշտադրումները, որոնք օրերս Ալիևի մակարդակով հնչեցին նաև Մյունխենի «կովկասյան պանելի» ընթացքում: Բայց, այստեղ թերևս չափազանց կարևոր է արձանագրել մի հանգամանք:
Անկախ ներքին քաղաքական, խմբային, անձննային և անգամ հայեցակարգային ու գաղափարական տարակարծություններից, թերևս բոլորովին ողջախոհ և նպատակահարմար չէ կայացված որոշումը հանրային դաշտում մատուցել իբրև Ադրբեջանի պահանջի բավարարում: Սա կարող է ինքնին լինել խաղ Ադրբեջանի օգտին: Միևնույն ժամանակ, չափազանց կարևոր է սեփական տեսակետների, կարծիքների, հայեցակարգային և գաղափարական մոտեցումների բովանդակային, որակյալ մատուցումը և քննարկումը թե Արցախում, թե Հայաստանում: Այդ համատեքստում նաև, առկա իրավիճակն ըստ էության որոշակկի անկեղծության փորձություն է նաև Ռուբեն Վարդանյանի համար, որը, ստանալով Արցախում պարզապես որպես քաղաքացի և բնակիչ գտնվելու հնարավորություն, կարող է իր գործունեությամբ նպաստել Արցախում հաստատվելու իր որոշման առավել ամրացմանը, խորքային ամրացմանը: Այլ կերպ ասած, իրավիճակը պետք է փորձել օգտագործել ոչ թե տրամադրությունների անկում, այլ աշխատանքի պատրաստակամություն և հաստատակամություն գեներացնելու համար, որևէ սխալի դեմ պայքարի տարբերակ դիտարկելով հենց որակյալ և հետևողական աշխատանքը: Խնդրի քաղաքական կողմերը, հնարավոր զարգացումները կամ ներքին ու արտաքին մոտիվները, թերևս կդառնան բուռն քննարկումների առարկա, կլինեն տեղեկատվական նոր հոսքեր, որոնք թույլ կտան առաջիկայում առավել հանգամանալից անդրադառնալ այդ ասպեկտներին:
